Evening Falls Before the Journey's End
झालि परे दिन आथये, अंतर पर गइ साँझ। बहुत रसिक के लागते, बिस्वा रहि गइ बाँझ॥
Just as evening falls upon a traveler before he reaches his destination, the sun sinking and darkness gathering, so too a person grows old before realizing his own true nature — his senses weaken, darkness fills his mind, and death's hour arrives. And just as a courtesan visited by too many lovers is left barren, so the soul, entangled with countless worldly pleasures and imagined deities, remains forever distant from its own true state.
यात्रा पूरी होने से पहले साँझ
झालि परे दिन आथये, अंतर पर गइ साँझ। बहुत रसिक के लागते, बिस्वा रहि गइ बाँझ॥
जैसे पथिक के गंतव्य पहुँचने से पहले ही संध्या हो जाए और अंधेरा घिर आए, वैसे मनुष्य अपने स्वरूप को पाने से पहले ही बूढ़ा हो जाता है, इंद्रियाँ निर्बल पड़ जाती हैं और मृत्यु आ जाती है। जैसे अनेक विषयी पुरुषों के संग से वेश्या बाँझ ही रह जाती है, वैसे ही जीव अनेक विषयों और कल्पित देवी-देवताओं में उलझकर अपनी स्वरूपस्थिति से दूर ही रह जाता है।
प्रवास संपण्याआधी संध्याकाळ
झालि परे दिन आथये, अंतर पर गइ साँझ। बहुत रसिक के लागते, बिस्वा रहि गइ बाँझ॥
जसा वाटसरू आपल्या मुक्कामी पोहोचण्याआधीच संध्याकाळ होते आणि अंधार दाटतो, तसा माणूस स्वतःचे स्वरूप ओळखण्याआधीच म्हातारा होतो, इंद्रिये दुर्बल होतात आणि मृत्यू येतो. जशी अनेक विषयी पुरुषांच्या संगतीने वेश्या वांझच राहते, तसाच जीव अनेक विषयांत आणि कल्पित देवदेवतांत गुंतून आपल्या खऱ्या स्वरूपापासून दूरच राहतो.