ॐ नमोजि गणनायेका । सर्व सिद्धिफळदायेका । अज्ञानभ्रांतिछेदका । बोधरूपा ॥ १॥

हे गणनायका (गणेशा), तुला माझा नमस्कार असो. तू सर्व सिद्धी व फळ देणारा आहेस, अज्ञान आणि भ्रम नाहीसा करणारा आहेस, आणि तू स्वतः बोधाचे (ज्ञानाचे) रूप आहेस.

माझिये अंतरीं भरावें । सर्वकाळ वास्तव्य करावें । मज वाग्सुंन्यास वदवावें । कृपाकटाक्षेंकरूनी ॥ २॥

तू माझ्या अंतःकरणात सदैव भरून राहा आणि सतत वास्तव्य कर. आपल्या कृपादृष्टीने वाणीत शून्य (अजाण) असलेल्या मलाही बोलते कर.

तुझिये कृपेचेनि बळें । वितुळती भ्रांतीचीं पडळें । आणी विश्वभक्षक काळें । दास्यत्व कीजे ॥ ३॥

तुझ्या कृपेच्या बळावर भ्रमाची पटले (आवरणे) विरघळून जातात, आणि संपूर्ण विश्वाला गिळंकृत करणारा काळसुद्धा तुझे दास्यत्व स्वीकारतो.

येतां कृपेची निज उडी । विघ्नें कापती बापुडीं । हो‍ऊन जाती देशधडी । नाममात्रें ॥ ४॥

तुझी कृपा प्रकट होताच बिचारी विघ्ने भयाने कापू लागतात आणि केवळ तुझे नाव घेतल्यानेच दिशाहीन होऊन पळून जातात.

म्हणौन नामें विघ्नहर । आम्हां अनाथांचे माहेर । आदिकरूनी हरीहर । अमर वंदिती ॥ ५॥

म्हणूनच तू विघ्नहर्ता या नावाने ओळखला जातोस, तूच आम्हा अनाथांचे माहेर आहेस. हरी, हर यांच्यापासून सर्व देवही तुला वंदन करतात.

वंदूनियां मंगळनिधी । कार्य करितां सर्वसिद्धी । आघात अडथाळे उपाधी । बाधूं सकेना ॥ ६॥

मंगलाचा साठा असलेल्या तुला वंदन करून जे कोणतेही कार्य केले जाते, त्यास पूर्ण यश मिळते, आणि त्याला आघात, अडथळे किंवा कोणतीही अडचण बाधा करू शकत नाही.

जयाचें आठवितां ध्यान । वाटे परम समाधान । नेत्रीं रिघोनियां मन । पांगुळे सर्वांगी ॥ ७॥

ज्याच्या ध्यानाचे स्मरण करताच परम समाधान वाटते, आणि ज्याचे रूप डोळ्यांतून मनात शिरताच सर्वांग स्तब्ध (मोहित) होते.

सगुण रूपाची टेव । माहा लावण्य लाघव । नृत्य करितां सकळ देव । तटस्त होती ॥ ८॥

त्याच्या सगुण रूपाची शैली अत्यंत सुंदर व मनोहर आहे. तो नृत्य करू लागला की सर्व देवसुद्धा थक्क होऊन पाहत राहतात.

सर्वकाळ मदोन्मत्त । सदा आनंदे डुल्लत । हरूषें निर्भर उद्दित । सुप्रसन्नवदनु ॥ ९॥

तो सतत मदाने धुंद आणि आनंदाने डोलणारा आहे, हर्षाने ओतप्रोत भरलेला व उल्हासित आहे, आणि त्याचे मुख नेहमी प्रसन्न दिसते.

भव्यरूप वितंड । भीममूर्ति माहा प्रचंड । विस्तीर्ण मस्तकीं उदंड । सिंधूर चर्चिला ॥ १०॥

त्याचे रूप भव्य व विशाल आहे, त्याची मूर्ती अतिशय भीमकाय व प्रचंड आहे, आणि त्याच्या विस्तीर्ण मस्तकावर भरपूर शेंदूर लावलेला आहे.

नाना सुगंध परिमळें । थबथबा गळती गंडस्थळें । तेथें आलीं षट्पदकुळें । झुंकारशब्दें ॥ ११॥

त्याच्या गंडस्थळांतून विविध सुगंधित मदाचे थेंब थबथबा गळत असतात, आणि त्या सुगंधाकडे आकर्षित होऊन भुंग्यांचे थवे गुंजारव करत तिथे येतात.

मुर्डीव शुंडादंड सरळे । शोभे अभिनव आवाळें । लंबित अधर तिक्षण गळे । क्षणक्ष्णा मंदसत्वी ॥ १२॥

त्याची वळलेली सोंड सरळ आणि नवलाईने शोभिवंत दिसते, त्याचा लांब ओठ प्रत्येक क्षणी हळुवारपणे हलत असतो.

चौदा विद्यांचा गोसांवी । हरस्व लोचन ते हिलावी । लवलवित फडकावी । फडै फडै कर्णथापा ॥ १३॥

चौदा विद्यांचा स्वामी असलेला हा गणेश आपले लहान डोळे हलवत असतो, आणि आपले कान फडफड आवाज करत जलद हलवत असतो.

रत्नखचित मुगुटीं झळाळ । नाना सुरंग फांकती कीळ । कुंडलें तळपती नीळ । वरी जडिले झमकती ॥ १४॥

रत्नजडित मुकुट झळाळताना विविध रंगांचे किरण पसरतात, आणि त्यावर जडवलेली निळी कुंडले चमचम चमकतात.

दंत शुभ्र सद्दट । रत्नखचित हेमकट्ट । तया तळवटीं पत्रें नीट । तळपती लघु लघु ॥ १५॥

त्याचे दात शुभ्र व घट्ट असून, त्यांच्यावर रत्नजडित सुवर्णकड्या आहेत, आणि त्याच्या पायाशी छोटी छोटी पाने चमकत असतात.

लवथवित मलपे दोंद । वेष्टित कट्ट नागबंद । क्षुद्र घंटिका मंद मंद । वाजती झणत्कारें ॥ १६॥

त्याचे विशाल पोट डौलदारपणे हलत असते, त्याभोवती नागाचा पट्टा बांधलेला आहे, आणि त्यावरील लहान घंटिका मंद मंद रुणझुण आवाज करतात.

चतुर्भुज लंबोदर । कासे कासिला पितांबर । फडके दोंदिचा फणीवर । धुधूकार टाकी ॥ १७॥

चार हात असलेला हा लंबोदर पीतांबर नेसलेला आहे, आणि त्याच्या पोटावरचा सर्प फडफडत फुत्कार टाकत असतो.

डोलवी मस्तक जिव्हा लाळी । घालून बैसला वेटाळी । उभारोनि नाभिकमळीं । टकमकां पाहे ॥ १८॥

तो आपले मस्तक डोलवत जीभ लाळ टाकत बसलेला असतो, आणि आपल्या नाभिकमळाकडे टक लावून पाहत असतो.

नाना याति कुशुममाळा । व्याळपरियंत रुळती गळां । रत्नजडित हृदयकमळा- । वरी पदक शोभे ॥ १९॥

नाना प्रकारच्या फुलांच्या माळा त्याच्या सर्पापर्यंत लांब गळ्यात रुळत असतात, आणि रत्नजडित पदक त्याच्या हृदयकमळावर शोभून दिसते.

शोभे फरश आणी कमळ । अंकुश तिक्षण तेजाळ । येके करीं मोदकगोळ । तयावरी अति प्रीति ॥ २०॥

त्याच्या हातात परशू आणि कमळ शोभून दिसतात, एका हातात तीक्ष्ण व तेजस्वी अंकुश आहे, आणि एका हातात मोदकाचा गोळा आहे, ज्यावर त्याचे विशेष प्रेम आहे.

नट नाट्य कळा कुंसरी । नाना छंदें नृत्य करी । टाळ मृदांग भरोवरी । उपांग हुंकारे ॥ २१॥

तो नट-नाट्यकलेत आणि सांगीतिक कलांमध्ये कुशल आहे, विविध तालांत नृत्य करतो, आणि टाळ-मृदुंगाच्या साथीने वाद्यसुद्धा गुंजारवत असतात.

स्थिरता नाहीं येक क्षण । चपळविशईं अग्रगण । साअजिरी मूर्ति सुलक्षण । लावण्यखाणी ॥ २२॥

त्याला एक क्षणही स्थिरता नाही, चपळतेत तो सर्वांत अग्रगण्य आहे, त्याची मूर्ती सुबक व सुलक्षणी आहे, आणि तो जणू लावण्याची खाणच आहे.

रुणझुणा वाजती नेपुरें । वांकी बोभाटती गजरें । घागरियासहित मनोहरें । पा‍उलें दोनी ॥ २३॥

त्याच्या पायातील नुपुरे रुणझुण वाजतात, वांक्या मोठ्या आवाजात गर्जतात, आणि घागऱ्यांसहित त्याची दोन्ही पावले अतिशय मनोहर दिसतात.

ईश्वरसभेसी आली शोभा । दिव्यांबरांची फांकली प्रभा । साहित्यविशईं सुल्लभा । अष्टनायका होती ॥ २४॥

शिवाच्या सभेला शोभा प्राप्त झाली आहे, दिव्य वस्त्रांची प्रभा चोहीकडे पसरली आहे, आणि नृत्यकलेच्या साथीसाठी अष्टनायिका (आठ रससिद्ध नायिका) सहज उपलब्ध आहेत.

ऐसा सर्वांगे सुंदरु । सकळ विद्यांचा आगरु । त्यासी माझा नमस्कारु । साष्टांग भावें ॥ २५॥

अशा सर्वांगसुंदर आणि सर्व विद्यांची खाण असलेल्या गणेशाला मी भावपूर्ण साष्टांग नमस्कार करतो.

ध्यान गणेशाचें वर्णितां । मतिप्रकाश होये भ्रांता । गुणानुवाद श्रवण करितां । वोळे सरस्वती ॥ २६॥

गणेशाच्या ध्यानाचे वर्णन केल्याने भ्रमित बुद्धीलाही प्रकाश (ज्ञान) प्राप्त होतो, आणि त्याचे गुणगान श्रवण केल्याने सरस्वती प्रसन्न होते.

जयासि ब्रह्मादिक वंदिती । तेथें मानव बापुडे किती । असो प्राणी मंदमती । तेहीं गणेश चिंतावा ॥ २७॥

ज्याला ब्रह्मादिक देवसुद्धा वंदन करतात, तेथे बिचारे मानव किती क्षुल्लक आहेत! तरीही मंदबुद्धी असलेल्या प्राण्यानेही गणेशाचे चिंतन अवश्य करावे.

जे मूर्ख अवलक्षण । जे कां हीणाहूनि हीण । तेचि होती दक्ष प्रविण । सर्वविशईं ॥ २८॥

जे मूर्ख, दुर्लक्षणी, आणि हीनाहूनही हीन असतात, तेच गणेशाच्या कृपेने सर्व बाबतीत दक्ष व निपुण बनतात.

ऐसा जो परम समर्थ । पूर्ण करी मनोरथ । सप्रचीत भजनस्वार्थ । कल्लौ चंडीविनायेकौ ॥ २९॥

असा हा परम समर्थ गणेश मनातील इच्छा पूर्ण करतो. कलियुगात भजनाचे खरे फळ अनुभवास येते ते चंडी आणि विनायक (गणेश) यांच्या उपासनेनेच.

ऐसा गणेश मंगळमूर्ती । तो म्यां स्तविला येथामति । वांछ्या धरूनि चित्तीं । परमार्थाची ॥ ३०॥

अशा या मंगलमूर्ती गणेशाची मी माझ्या बुद्धीप्रमाणे स्तुती केली आहे, मनात परमार्थ प्राप्तीची इच्छा धरून.