आतां वंदीन वेदमाता । श्रीशारदा ब्रह्मसुता । शब्दमूल वाग्देवता । माहं माया ॥ १॥

आता मी वेदांची माता, ब्रह्मदेवाची कन्या असलेल्या श्रीशारदेला वंदन करतो. ती शब्दांचे मूळ असलेली वाग्देवता असून तीच महान माया आहे.

जे उठवी शब्दांकुर । वदे वैखरी अपार । जे शब्दाचें अभ्यांतर । उकलून दावी ॥ २॥

जी शब्दांचा अंकुर उत्पन्न करते, जी अगणित वैखरी वाणीद्वारे बोलते, आणि जी शब्दांचे अंतरंग उलगडून दाखवते.

जे योगियांची समाधी । जे धारिष्टांची कृतबुद्धी । जे विद्या अविद्या उपाधी । तोडून टाकी ॥ ३॥

जी योग्यांची समाधी आहे, जी धीर धरणाऱ्यांची कार्यक्षम बुद्धी आहे, आणि जी विद्या व अविद्या यांचे बंधन तोडून टाकते.

जे माहापुरुषाची भार्या । अति सलग्न अवस्था तुर्या । जयेकरितां महत्कार्या । प्रवर्तले साधु ॥ ४॥

जी महापुरुषाची (परमात्म्याची) पत्नी आहे, जी तुर्या अवस्थेशी अत्यंत जुळलेली आहे, आणि जिच्यामुळे साधुसंत महान कार्यास प्रवृत्त होतात.

जे महंतांची शांती । जे ईश्वराची निज शक्ती । जे ज्ञानियांची विरक्ती । नैराशशोभा ॥ ५॥

जी संतांची शांती आहे, जी ईश्वराची स्वतःची शक्ती आहे, आणि जी ज्ञान्यांची विरक्ती - निराशारहित शोभा - आहे.

जे अनंत ब्रह्मांडें घडी । लीळाविनोदेंचि मोडी । आपण आदिपुरुषीं दडी । मारून राहे ॥ ६॥

जी असंख्य ब्रह्मांडे लीलेने घडवते व मोडते, आणि स्वतः मात्र आदिपुरुषामध्ये (परमात्म्यामध्ये) लपून राहते.

जे प्रत्यक्ष पाहातां आडळे । विचार घेतां तरी नाडळे । जयेचा पार न कळे । ब्रह्मादिकांसी ॥ ७॥

जी प्रत्यक्ष पाहण्याचा प्रयत्न केला तर सापडते (दिसते), पण विचार करू लागल्यास सापडत नाही, आणि जिचा अंत ब्रह्मदेवादिकांनाही कळत नाही.

जे सर्व नाटक अंतर्कळा । जाणीव स्फूर्ती निर्मळा । जयेचेनी स्वानंदसोहळा । ज्ञानशक्ती ॥ ८॥

जी या सर्व सृष्टीरूपी नाटकाची अंतरंग कला आहे, जी शुद्ध जाणीव व स्फूर्ती आहे, आणि जिच्यामुळेच आत्मानंदाचा सोहळा अनुभवता येतो, ती ज्ञानशक्ती होय.

जे लावण्यस्वरूपाची शोभा । जे परब्रह्मसूर्याची प्रभा । जे शब्दीं वदोनि उभा । संसार नासी ॥ ९॥

जी सौंदर्यस्वरूपाची शोभा आहे, जी परब्रह्मरूपी सूर्याची प्रभा आहे, आणि जी शब्दांद्वारे बोलूनच संसाराचा नाश करते.

जे मोक्षश्रिया माहांमंगळा । जे सत्रावी जीवनकळा । हे सत्त्वलीळा सुसीतळा । लावण्यखाणी ॥ १०॥

जी मोक्षरूपी लक्ष्मीने अलंकृत व अत्यंत मंगल आहे, जी सतरावी जीवनकळा (जीवाला चैतन्य देणारी सूक्ष्म शक्ती) आहे, अशी ही सत्त्वगुणी, शीतल आणि सौंदर्याची खाण असलेली देवी.

जे अवेक्त पुरुषाची वेक्ती । विस्तारें वाढली इच्छाशक्ती । जे कळीकाळाची नियंती । सद्गु रुकृपा ॥ ११॥

जी अव्यक्त पुरुषाची व्यक्त प्रकटता आहे, जी विस्ताराने वाढलेली इच्छाशक्ती आहे, आणि जी कलिकाळाचे नियंत्रण करणारी सद्गुरुकृपा आहे.

जे परमार्थमार्गींचा विचार- । निवडून, दावी सारासार । भवसिंधूचा पैलपार । पाववी शब्दबळें ॥ १२॥

जी परमार्थमार्गाचा विवेक निवडून सार-असार काय ते दाखवते, आणि शब्दांच्या (उपदेशाच्या) बळावर भवसागराच्या पलीकडे पोहोचवते.

ऐसी बहुवेषें नटली । माया शारदा येकली । सिद्धचि अंतरी संचली । चतुर्विधा प्रकारें ॥ १३॥

अशी ही एकटी शारदा-माया अनेक रूपांत नटलेली आहे, आणि ती चार प्रकारच्या वाणीरूपाने (परा, पश्यंती, मध्यमा, वैखरी) अंतःकरणात सिद्धरूपाने वास करते.

तींहीं वाचा अंतरीं आलें । तें वैखरिया प्रगट केलें । म्हणौन कर्तुत्व जितुकें जालें । तें शारदागुणें ॥ १४॥

त्या तीन वाणींद्वारे (परा, पश्यंती, मध्यमा) जे अंतःकरणात उमटते, ते वैखरी वाणीद्वारे प्रगट होते. म्हणून जे काही कर्तृत्व घडते, ते शारदेच्याच गुणामुळे घडते.

जे ब्रह्मादिकांची जननी । हरीहर जयेपासुनी । सृष्टिरचना लोक तिनी । विस्तार जयेचा ॥ १५॥

जी ब्रह्मादी देवांची जननी आहे, जिच्यापासून हरी आणि हर निर्माण झाले, आणि जिच्यामुळेच त्रैलोक्याची सृष्टिरचना विस्तारली आहे.

जे परमार्थाचें मूळ । नांतरी सद्विद्याची केवळ । निवांत निर्मळ निश्चळ । स्वरूपस्थिती ॥ १६॥

जी परमार्थाचे मूळ आहे, जी शुद्ध विद्येचीच खरी स्वरूपस्थिती आहे - शांत, निर्मळ आणि निश्चल.

जे योगियांचे ध्यानीं । जे साधकांचे चिंतनीं । जे सिद्धांचे अंतःकर्णीं । समाधिरूपें ॥ १७॥

जी योग्यांच्या ध्यानात, साधकांच्या चिंतनात, आणि सिद्धांच्या अंतःकरणात समाधीच्या रूपाने वास करते.

जे निर्गुणाची वोळखण । जे अनुभवाची खूण । जे व्यापकपणें संपूर्ण । सर्वांघटीं ॥ १८॥

जी निर्गुण ब्रह्माची ओळख करून देणारी आहे, जी अनुभवाची खूण आहे, आणि जी सर्व प्राणिमात्रांमध्ये पूर्णपणे व्यापून राहिलेली आहे.

शास्त्रें पुराणें वेद श्रुति । अखंड जयेचें स्तवन करिती । नाना रूपीं जयेसी स्तविती । प्राणीमात्र ॥ १९॥

शास्त्रे, पुराणे, वेद आणि श्रुती अखंडपणे जिचे स्तवन करतात, आणि सर्व प्राणिमात्र निरनिराळ्या रूपांत जिची स्तुती करतात.

जे वेदशास्त्रांची महिमा । जे निरोपमाची उपमा । जयेकरितां परमात्मा । ऐसें बोलिजे ॥ २०॥

जी वेदशास्त्रांचा महिमा आहे, जी अनुपमेय गोष्टीलाही उपमा देणारी आहे, आणि जिच्यामुळेच परमात्मा असे संबोधले जाते.

नाना विद्या कळा सिद्धी । नाना निश्चयाची बुद्धी । जे सूक्ष्म वस्तूची शुद्धी । ज्ञेप्तीमात्र ॥ २१॥

अनेक विद्या, कला, सिद्धी आणि निश्चयात्मक बुद्धी जिच्यामुळे प्राप्त होतात, आणि जी सूक्ष्म वस्तूच्या (आत्मतत्त्वाच्या) शुद्ध जाणिवेचेच रूप आहे.

जे हरिभक्तांची निजभक्ती । अंतरनिष्ठांची अंतरस्तिथी । जे जीवन्मुक्तांची मुक्ती । सायोज्यता ते ॥ २२॥

जी हरिभक्तांची खरी भक्ती आहे, जी अंतर्निष्ठांची अंतःस्थिती आहे, आणि जी जीवन्मुक्तांची सायुज्यमुक्तीच आहे.

जे अनंत माया वैष्णवी । न कळे नाटक लाघवी । जे थोराथोरासी गोवी । जाणपणें ॥ २३॥

जी अनंत आणि विष्णूची माया आहे, जिचा नाट्यमय चमत्कार कोणालाच उमगत नाही, आणि जी मोठमोठ्यांनाही आपल्या जाणिवेतच गुंतवून टाकते.

जें जें दृष्टीनें देखिलें । जें जें शब्दें वोळखिलें । जें जें मनास भासलें । तितुकें रूप जयेचें ॥ २४॥

डोळ्यांनी जे जे पाहिले गेले, शब्दांनी जे जे ओळखले गेले, आणि मनाला जे जे भासले, ते सर्व तिचेच रूप आहे.

स्तवन भजन भक्ति भाव । मायेंवाचून नाहीं ठाव । या वचनाचा अभिप्राव । अनुभवी जाणती ॥ २५॥

स्तवन, भजन, भक्ती आणि भाव यांना मायेवाचून कोठेही स्थान नाही. या वचनाचा खरा अर्थ अनुभवी लोकच जाणतात.

म्हणौनी थोराहुनि थोर । जे ईश्वराचा ईश्वर । तयेसी माझा नमस्कार । तदांशेंचि आतां ॥ २६॥

म्हणून, जी सर्वांहून श्रेष्ठ आहे, जी ईश्वराचीही ईश्वर आहे, अशा त्या शारदेला मी आता तिच्याच अंशाने (तिच्याच कृपेने मिळालेल्या शक्तीने) नमस्कार करतो.