अद्वैतब्रह्म निरूपिलें । जें कल्पनेरहित संचलें । क्षणएक तदाकार केलें । मज या निरूपणें ॥ १॥

अद्वैत ब्रह्माचे निरूपण केले गेले, जे कल्पनारहित व्यापून राहिले आहे; या निरूपणाने मला क्षणभर त्याच्याशी तद्रूप केले.

परी म्यां तदाकार व्हावें । ब्रह्मचि होऊन असावें । पुनः संसारास न यावें । चंचळपणें सर्वथा ॥ २॥

पण मी सदैव तद्रूप व्हावे, ब्रह्मच होऊन राहावे, आणि पुन्हा चंचलपणे संसाराकडे कधीच येऊ नये, असे मला वाटते.

कल्पनारहित जें सुख । तेथें नाहीं संसारदुःख । म्हणोनि तेंचि एक । होऊन असावें ॥ ३॥

कल्पनारहित जे सुख आहे, तेथे संसाराचे दुःख नसते; म्हणून तेच एक होऊन राहावे, असे वाटते.

ब्रह्मचि होइजे श्रवणें । पुन्हां वृत्तिवरी लागे येणें । ऐसें सदा येणें जाणें । चुकेना कीं ॥ ४॥

श्रवणाने ब्रह्मच होतो, पण नंतर पुन्हा वृत्तीवर परत यावे लागते; असे सतत येणे-जाणे चुकत नाही.

मनें अंतरिक्षीं जावें । क्षणएक ब्रह्मचि व्हावें । पुन्हां तेथून कोसळावें । वृत्तिवरी मागुती ॥ ५॥

मनाने अंतराळात जावे, क्षणभर ब्रह्मच व्हावे, आणि पुन्हा तेथून वृत्तीवर खाली कोसळावे लागते.

प्रत्यावृत्ति सैरावैरा । किती करूं येरज़ारा । पायीं लावूनियां दोरा । कीटक जैसा ॥ ६॥

अशा सैरावैरा प्रत्यावृत्ती किती वेळा कराव्यात? जणू पायाला दोरा बांधलेल्या किड्यासारखी ही अवस्था आहे.

उपदेशकाळीं तदाकार । होतां पडे हें शरीर । अथवा नेणें आपपर । ऐसें झालें पाहिजे ॥ ७॥

उपदेश घेतेवेळी तदाकार झाल्यावर हे शरीरच गळून पडावे, किंवा आपपरभाव पूर्णपणे नाहीसा व्हावा, असे व्हायला हवे.

ऐसें नसतां जें बोलणें । तेंचि वाटे लाजिरवाणें । ब्रह्म होऊन संसार करणें । हेंही विपरीत दिसे ॥ ८॥

असे न झाल्यास नुसते बोलणेच लाजिरवाणे वाटते; ब्रह्म होऊनही संसार करत राहणे हेही विपरीतच दिसते.

जो स्वयें ब्रह्मचि झाला । तो मागुता कैसा आला । ऐसें ज्ञान माझें मजला । प्रशस्त न वाटे ॥ ९॥

जो स्वतः ब्रह्मच झाला, तो पुन्हा संसारात कसा परत आला? असे माझे हे ज्ञान मला स्वतःलाच योग्य वाटत नाही.

ब्रह्मचि होऊन जावें । कां तें संसारीच असावें । दोहींकडे भरंगळावें । किती म्हणोनि ॥ १०॥

एकतर ब्रह्मच होऊन जावे, किंवा संसारातच राहावे; दोन्हीकडे किती काळ भरकटत राहावे?

निरूपणीं ज्ञान प्रबळे । उठोन जातां तें मावळे । मागुता काम क्रोध खवळे । ब्रह्मरूपासी ॥ ११॥

निरूपण ऐकताना ज्ञान प्रबळ होते, पण तिथून उठून गेल्यावर ते मावळते आणि पुन्हा त्या ब्रह्मरूपाला काम-क्रोध खवळून टाकतात.

ऐसा कैसा ब्रह्म झाला । दोहींकडे अंतरला । वोडगस्तपणेंचि गेला । संसार त्याचा ॥ १२॥

असा हा ब्रह्म कसा झाला, जो दोन्हींकडूनही दुरावला? त्याचा संसार अर्धवटपणेच निघून गेला.

घेतां ब्रह्मसुखाची गोडी । संसारिक मागें वोढी । संसार करितां आवडी । ब्रह्मीं उपजे मागुती ॥ १३॥

ब्रह्मसुखाची गोडी घेतली की संसार मागे ओढतो, आणि संसार करताना पुन्हा ब्रह्माची आवड उत्पन्न होते.

ब्रह्मसुख नेलें संसारें । संसार गेला ज्ञानद्वारें । दोहीं अपुरीं पुरें । एकही नाहीं ॥ १४॥

संसाराने ब्रह्मसुख हिरावून घेतले, आणि ज्ञानाच्या मार्गामुळे संसार सुटला; अशाप्रकारे दोन्हींपैकी एकही पूर्णत्वाला पोहोचत नाही.

याकारणें माझें चित्त । चंचळ झालें दुश्चित । काय करणें निश्चितार्थ । एकही नाहीं ॥ १५॥

यामुळे माझे चित्त चंचल आणि अस्वस्थ झाले आहे; निश्चितपणे काय करावे, हेही मला कळत नाही.

ऐसा श्रोता करी विनंती । आतां रहावें कोणे रीतीं । म्हणे अखंड माझी मती । ब्रह्माकार नाहीं ॥ १६॥

असे म्हणत श्रोता विनंती करतो - आता कोणत्या पद्धतीने राहावे? माझी बुद्धी सतत ब्रह्माकार राहत नाही, असे तो म्हणतो.

आतां याचें प्रत्युत्तर । वक्ता देईल सुंदर । श्रोतीं व्हावें निरुत्तर । क्षण एक आतां ॥ १७॥

आता याचे सुंदर उत्तर वक्ता देईल; तोपर्यंत श्रोत्यांनी क्षणभर निरुत्तर होऊन ऐकावे.

ब्रह्मचि होऊन जे पडले । तेचि मुक्तिपदास गेले । येर ते काय बुडाले । व्यासादिक ॥ १८॥

जे ब्रह्मच होऊन देह टाकून गेले, तेच मुक्तिपदाला पोहोचले; मग बाकीचे व्यासादिक काय बुडाले असे म्हणायचे?

श्रोता विनंती करी पुढती । शुक मुक्तो वामदेवो वा हे श्रुती । दोघेचि मुक्त आदिअंतीं । बोलत असे ॥ १९॥

श्रोता पुन्हा विनंती करतो - 'शुक मुक्त झाला, वामदेवही मुक्त झाला' असे श्रुती सांगते; ती केवळ या दोघांनाच सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत मुक्त म्हणते.

वेदें बद्ध केले सर्व । मुक्त शुक वामदेव । वेदवचनीं अभाव । कैसा धरावा ॥ २०॥

वेदाने बाकी सर्वांना बद्ध म्हटले आणि फक्त शुक व वामदेव यांनाच मुक्त म्हटले; वेदवचनावर अविश्वास तरी कसा धरावा?

ऐसा श्रोता वेदाधारें । देता झाला प्रत्युत्तरें । दोघेचि मुक्त अत्यादरें । प्रतिपाद्य केले ॥ २१॥

अशा प्रकारे श्रोता वेदाच्या आधारे उत्तर देतो, आणि केवळ त्या दोघांनाच अत्यंत आदराने मुक्त म्हणून प्रतिपादित करतो.

वक्ता बोले याउपरी । दोघेचि मुक्त सृष्टीवरी । ऐसें बोलतां उरी । कोणास आहे ॥ २२॥

यावर वक्ता म्हणतो - 'या सृष्टीवर फक्त हे दोघेच मुक्त आहेत' असे म्हटले, तर मग बाकीच्यांना काही आशा तरी उरते का?

बहु ऋषि बहु मुनी । सिद्ध योगी आत्मज्ञानी । झाले पुरुष समाधानी । असंख्यात ॥ २३॥

अनेक ऋषी, अनेक मुनी, सिद्ध, योगी आणि आत्मज्ञानी - असे असंख्य समाधानी पुरुष होऊन गेले आहेत.

प्रर्‍हादनारदपराशरपुंडरीक- व्यासांबरीषशुकशौनकभीष्मदाल्भ्यान् । रुक्मांगदार्जुनवसिष्ठविभीषणादीन् पुण्यानिमान्परमभागवतान्स्मरामि ॥ १॥

(संस्कृत श्लोक उद्धृत, भागवतातील) प्रल्हाद, नारद, पराशर, पुंडरीक, व्यास, अंबरीष, शुक, शौनक, भीष्म, दाल्भ्य, रुक्मांगद, अर्जुन, वसिष्ठ, विभीषण आदी या पुण्यवान परम भागवतांचे मी स्मरण करतो.

कविर्हरिरंतरिक्षः प्रबुद्धः पिप्पलायनः । आविर्होत्रो । अथ द्रुमिलश्चमसः करभाजनः ॥ २॥

(संस्कृत श्लोक उद्धृत, भागवतातील नवयोगी) कवी, हरी, अंतरिक्ष, प्रबुद्ध, पिप्पलायन, आविर्होत्र, द्रुमिल, चमस आणि करभाजन - हे नऊ योगींद्र होत.

यांहीवेगळे थोर थोर । ब्रह्मा विष्णु महेश्वर । आदिकरून दिगंबर । विदेहादिक ॥ २४॥

यांच्याहूनही थोर असे ब्रह्मा, विष्णू, महेश्वर, तसेच दिगंबर शिव आणि विदेह राजेही होऊन गेले.

शुक वामदेव मुक्त झाले । येर हे अवघेच बुडाले । या वचनें विश्वासले । ते पढतमूर्ख ॥ २५॥

शुक आणि वामदेव मुक्त झाले, बाकीचे सगळेच बुडाले - या वचनावर जे विश्वास ठेवतात, ते खरे तर विद्वान असूनही मूर्खच होत.

तरी वेद कैसा बोलिला । तो काय तुम्हीं मिथ्या केला । ऐकोन वक्ता देता झाला । प्रत्युत्तर ॥ २६॥

मग वेदाने तसे का सांगितले, ते तुम्ही खोटे ठरवता का, असे विचारल्यावर वक्ता उत्तर देऊ लागतो.

वेद बोलिला पूर्वपक्ष । मूर्ख तेथेंचि लावी लक्ष । साधु आणि व्युत्पन्न दक्ष । त्यांस हें न माने ॥ २७॥

वेदाने ते वचन केवळ पूर्वपक्ष (प्रारंभिक मांडणी) म्हणून सांगितले आहे; मूर्ख माणूस तेवढ्यावरच लक्ष केंद्रित करतो, पण साधू व सुज्ञ व्युत्पन्न लोकांना हे मान्य होत नाही.

तथापि हें जरी मानलें । तरी वेदसामर्थ्य बुडालें । वेदाचेनि उद्धरिलें । न वचे कोणा ॥ २८॥

तरीही हे जर खरे मानले, तर वेदाचे सामर्थ्यच बुडून जाते, कारण मग वेदाच्या साहाय्याने कुणाचाच उद्धार होऊ शकणार नाही.

वेदाअंगीं सामर्थ्य नसे । तरी या वेदासि कोण पुसे । म्हणोनि वेदीं सामर्थ्य असे । जन उद्धरावया ॥ २९॥

वेदात सामर्थ्यच नसेल, तर या वेदाला कोण विचारेल? म्हणून लोकांचा उद्धार करण्याचे सामर्थ्य वेदात नक्कीच आहे.

वेदाक्षर घडे ज्यासी । तो बोलिजे पुण्यराशी । म्हणोनि वेदीं सामर्थ्यासी । काय उणें ॥ ३०॥

ज्याला वेदाक्षराचे श्रवण घडते, तो पुण्यराशीच म्हटला जातो; म्हणून वेदाच्या सामर्थ्यात काहीही उणे नाही.

वेद शास्त्र पुराण । भाग्यें झालिया श्रवण । तेणें होइजे पावन । हें बोलती साधु ॥ ३१॥

वेद, शास्त्र आणि पुराण यांचे भाग्याने श्रवण घडले, तर त्यानेच माणूस पावन होतो, असे साधू सांगतात.

श्लोक अथवा श्लोकार्ध । नाहीं तरी श्लोकपाद । श्रवण होतां एक शब्द । नाना दोष जाती ॥ ३२॥

एखादा संपूर्ण श्लोक, किंवा त्याचे अर्धे, किंवा एका चरणाचे श्रवण झाले, तरी त्या एका शब्दानेही अनेक दोष नाहीसे होतात.

वेद शास्त्रीं पुराणीं । ऐशा वाक्यांच्या आयणी । अगाध महिमा व्यासवाणी । वदोनि गेली ॥ ३३॥

वेद, शास्त्र आणि पुराणांत अशा वाक्यांच्या अनेक ओळी आहेत; व्यासवाणीने त्यांचा अगाध महिमा वर्णन करून ठेवला आहे.

एकाक्षर होतां श्रवण । तात्काळचि होइजे पावन । ऐसें ग्रंथाचें महिमान । ठायीं ठायीं बोलिलें ॥ ३४॥

एका अक्षराचेही श्रवण झाले तरी माणूस त्वरित पावन होतो, असा ग्रंथांचा महिमा ठिकठिकाणी सांगितला आहे.

दोहींवेगळा तिजा नुद्धरे । तरी महिमा कैंचा उरे । असो हें जाणिजे चतुरें । येरां गाथागोवी ॥ ३५॥

जर या दोघांशिवाय तिसरा कोणी उद्धरत नसेल, तर मग हा महिमा तरी कुठे उरतो? असो, हे शहाण्यांनी जाणावे, बाकीच्यांसाठी ही केवळ शब्दांची गुंतागुंत आहे.

वेद शास्त्रें पुराणें । कैशीं होती अप्रमाणें । दोघावांचूनि तिसरा कोणें । उद्धरावा ॥ ३६॥

वेद, शास्त्रे आणि पुराणे अप्रमाण कशी ठरतील? या दोघांशिवाय तिसऱ्या कुणाचा उद्धार करायचा राहतोच.

म्हणसी काष्ठ होऊनि पडिला । तोचि एक मुक्त झाला । शुक तोही अनुवादला । नाना निरूपणें ॥ ३७॥

तू म्हणशील की, काष्ठासारखा जड, निश्चेष्ट होऊन पडला, तोच एक मुक्त झाला; पण शुकानेही तर नाना निरूपणे केली, बोलला.

शुक मुक्त ऐसें वचन । वेद बोलिला हें प्रमाण । परी तो नव्हता अचेतन । ब्रह्माकार ॥ ३८॥

'शुक मुक्त झाला' असे वेदाचे वचन हे प्रमाणच आहे; पण तो ब्रह्माकार असतानाही काही जडासारखा अचेतन नव्हता.

अचेतन ब्रह्माकार । असता शुक योगीश्वर । तरी सारासार विचार । बोलणें न घडे ॥ ३९॥

शुक हा योगीश्वर जर अचेतन ब्रह्माकार असता, तर त्याला सारासार विचार सांगणेच घडले नसते.

जो ब्रह्माकार झाला । तो काष्ठ होऊन पडिला । शुक भागवत बोलिला । परीक्षितीपुढें ॥ ४०॥

जर तुझे म्हणणे खरे मानले तर जो ब्रह्माकार झाला तो लाकडासारखा निश्चेष्ट पडून राहायला हवा; पण शुकाने तर परीक्षिती राजापुढे भागवतच निरूपण केले.

निरूपण हें सारासार । बोलिला पाहिजे विचार । धांडोळावें चराचर । दृष्टांताकारणें ॥ ४१॥

निरूपण करताना सारासार विचार बोलावाच लागतो; दृष्टांतासाठी सारे चराचर धुंडाळावे लागते.

क्षण एक ब्रह्मचि व्हावें । क्षण एक दृश्य धांडोळावें । नाना दृष्टांतीं संपादावें । वक्तृत्वासी ॥ ४२॥

क्षणभर ब्रह्मच व्हावे लागते आणि क्षणभर दृश्य जगातही धुंडाळावे लागते; नाना दृष्टांतांनी वक्तृत्व साधावे लागते.

असो भागवतनिरूपण । शुक बोलिला आपण । तया अंगीं बद्धपण । लावूं नये कीं ॥ ४३॥

असो, भागवताचे निरूपण शुकाने स्वतः केले; त्याच्या अंगी बद्धपणा चिकटवणे योग्य नाही.

म्हणोनि बोलतां चालतां । निचेष्टित पडिलें नसतां । मुक्ति लाभे सायुज्यता । सद्‌गुरुबोधें ॥ ४४॥

म्हणून बोलत-चालत असतानाही, निश्चेष्ट होऊन न पडता, सद्‌गुरूंच्या बोधाने सायुज्य मुक्ती प्राप्त होऊ शकते.

येक मुक्त एक नित्यमुक्त । एक जाणावे जीवन्मुक्त । येक योगी विदेहमुक्त । समाधानी ॥ ४५॥

एक प्रकार मुक्त, एक नित्यमुक्त, एक जीवन्मुक्त म्हणून जाणावे, आणि एक योगी विदेहमुक्त असून समाधानी असतो.

सचेतन ते जीवन्मुक्त । अचेतन ते विदेहमुक्त । दोहीवेगळे नित्यमुक्त । योगेश्वर जाणावे ॥ ४६॥

जिवंत असतानाच मुक्त तो जीवन्मुक्त, आणि देह पडल्यानंतर मुक्त तो विदेहमुक्त; या दोहोंहूनही वेगळे नित्यमुक्त योगेश्वर असतात, हे जाणावे.

स्वरूपबोधें स्तब्धता । ते जाणावी तटस्थता । तटस्थता आणि स्तब्धता । हा देहसंबंध ॥ ४७॥

स्वरूपाच्या बोधाने जी स्तब्धता येते तीच तटस्थता जाणावी; तटस्थता आणि स्तब्धता हा तर देहाशी संबंधित असा भाग आहे.

येथें अनुभवासीच कारण । येर सर्व निष्कारण । तृप्ति पावावी आपण । आपुल्या स्वानुभवें ॥ ४८॥

इथे खरे कारण फक्त अनुभवच आहे, बाकी सर्व निष्कारणच आहे; आपण आपल्याच स्वानुभवाने तृप्ती पावावी.

कंठमर्याद जेविला । त्यास म्हणती भुकेला । तेणें शब्दें जाजावला । हें तों घडेना ॥ ४९॥

जो पोटभर जेवला त्यालाही 'भुकेला' म्हणावे, आणि त्या शब्दानेच त्याला भूक जाणवावी, असे तर घडत नाही.

स्वरूपीं नाहीं देह । तेथें कायसा संदेह । बद्ध मुक्त ऐसा भाव । विदेहाचकडे ॥ ५०॥

स्वरूपात मुळात देहच नाही, तर तिथे संदेह तरी कशासाठी? बद्ध-मुक्त असा भाव देहाशी संबंधित असणाऱ्यालाच लागू होतो.

देहबुद्धी धरून चिंतीं । मुक्त ब्रह्मादिक नव्हेती । तेथें शुकाची कोण गती । मुक्तपणाची ॥ ५१॥

देहबुद्धी धरून विचार केला, तर ब्रह्मदेवादिकही मुक्त ठरत नाहीत; मग शुकाच्या मुक्तपणाची काय गत होणार?

मुक्तपण हेंचि बद्ध । मुक्त बद्ध हें अबद्ध । स्वस्वरूप स्वतःसिद्ध । बद्ध ना मुक्त ॥ ५२॥

'मुक्तपण' मानणे हेच खरे तर बद्धपण आहे; 'मुक्त' आणि 'बद्ध' हे दोन्ही शब्दच मुळात चुकीचे आहेत; स्वस्वरूप हे स्वतःसिद्ध असून ते बद्धही नाही व मुक्तही नाही.

मुक्तपणाची पोटीं शिळा । बांधतां जाइजे पाताळा । देहबुद्धीची अर्गळा । स्वरूपीं न संटे ॥ ५३॥

'मुक्तपणा'चीच शिळा पोटाशी बांधली, तर ती खोलवर पाताळात नेते; देहबुद्धीची ही अर्गळा स्वरूपाला कधीच लागू पडत नाही.

मीपणापासून सुटला । तोचि एक मुक्त जाहला । मुका अथवा बोलिला । तरी तो मुक्त ॥ ५४॥

जो मीपणापासून सुटला, तोच एक खरा मुक्त झाला; तो मुका राहिला किंवा बोलला, तरीही तो मुक्तच असतो.

जयास बांधावें तें वाव । तेथें कैंचा मुक्तभाव । पाहों जातां सकळ वाव । गुणवार्ता ॥ ५५॥

ज्याला बांधायचे तेच मुळात अस्तित्वात नाही, तर तेथे मुक्तभाव तरी कुठून? पाहू गेल्यास हे सगळे गुणांविषयीचे बोलणे व्यर्थच ठरते.

बद्धो मुक्त इति व्याख्या गुणतो न मे वस्तुतः । गुणस्य मायामूलत्वान्न मे मोक्षो न बंधनम् ॥ १॥

(संस्कृत श्लोक उद्धृत) 'बद्ध' आणि 'मुक्त' हे वर्णन गुणांच्या आधारे केले जाते, माझ्या खऱ्या स्वरूपाच्या दृष्टीने नव्हे; गुण हे मायेच्या मुळाशी असल्यामुळे मला ना बंधन आहे ना मोक्ष.

तत्त्वज्ञाता परमशुद्ध । तयासि नाहीं मुक्त बद्ध । मुक्त बद्ध हा विनोद । मायागुणें ॥ ५६॥

तत्त्वज्ञान झालेला परमशुद्ध पुरुष असतो, त्याला मुक्त-बद्ध असे काही नसते; मुक्त-बद्ध हा तर मायेच्या गुणांचाच विनोद आहे.

जेथें नाम रूप हें सरे । तेथें मुक्तपण कैंचें उरे । मुक्त बद्ध हें विसरे । विसरपणेंशीं ॥ ५७॥

जिथे नाम आणि रूप संपतात, तिथे मुक्तपणा तरी कुठून उरणार? मुक्त-बद्ध हे दोन्ही तेथे विसरूनच जावे लागते.

बद्ध मुक्त झाला कोण । ऐसा श्रोता करी प्रश्न । बाधक जाणावें मीपण । धर्त्यास बाधी ॥ ५८॥

बद्ध किंवा मुक्त झाला तो कोण, असा प्रश्न श्रोता विचारतो; तेव्हा उत्तर मिळते - मीपणालाच बाधक जाणावे, ते धरणाऱ्यालाच बाधते.

एवं हा अवघा श्रम । अहंतेचा जाण भ्रम । मायातीत जो विश्राम । सेविला नाहीं ॥ ५९॥

अशाप्रकारे हा सगळा त्रास अहंकाराचाच भ्रम आहे, हे जाणावे; मायेच्या पलीकडचा जो विश्राम आहे, तो अजून सेवन केला गेलेला नाही.

असो बद्धता आणि मुक्तता । आली कल्पनेच्या माथां । ते कल्पना तरी तत्त्वतां । साच आहे ॥ ६०॥

असो, बद्धता आणि मुक्तता या दोन्ही कल्पनेच्याच माथी आल्या आहेत; मग ती कल्पना तरी खरोखर सत्य आहे का?

म्हणोनि हें मृगजळ । माया नाथिलें आभाळ । स्वप्न मिथ्या तात्काळ । जागृतीस होय ॥ ६१॥

म्हणून हे सारे मृगजळासारखे आहे, माया म्हणजे अस्तित्वहीन आभाळच आहे; जागृती आल्यावर स्वप्न जसे तात्काळ मिथ्या ठरते, तसेच हे आहे.

स्वप्नीं बद्ध मुक्त झाला । तो जागृतीस नाहीं आला । कैंचा कोण काय झाला । कांहीं कळेना ॥ ६२॥

स्वप्नात जो बद्ध किंवा मुक्त झाला, तो जागृतीत मात्र कधी आलाच नाही; मग कोण कुठला आणि काय झाला, हे काहीच कळत नाही.

म्हणोन मुक्त विश्वजन । जयांस झालें आत्मज्ञान । शुद्धज्ञानें मुक्तपण । समूळ वाव ॥ ६३॥

म्हणून ज्यांना आत्मज्ञान झाले, ते सर्व जन मुक्तच आहेत; शुद्ध ज्ञान प्राप्त झाल्यावर मुक्तपणा हा शब्दच मुळात व्यर्थ ठरतो.

बद्ध मुक्त हा संदेह । धरी कल्पनेचा देह । साधु सदा निःसंदेह । देहातीत वस्तु ॥ ६४॥

बद्ध-मुक्त हा संदेह कल्पनेच्याच देहाला चिकटलेला असतो; साधू मात्र सदैव निःसंदेह असतो, कारण तो देहातीत तत्त्वच असतो.

आतां असो हें पुढती । पुढें रहावें कोणें रीतीं । तेंचि निरूपण श्रोतीं । सावध परिसावें ॥ ६५॥

आता हे बोलणे इथे पुरे; पुढे कोणत्या पद्धतीने राहावे, तेच निरूपण श्रोत्यांनी सावधपणे ऐकावे.