समचरणदृष्टि विटेवरी साजिरी । तेथें माझी हरी वृत्ति राहो ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ आणीक न लगे मायिक पदार्थ । तेथें माझें आर्त नको देवा ॥ ध्रु. ॥ ब्रह्मादिक पदें दुःखाची शिराणी । तेथें दुश्चित झणी जडों देसी ॥ २ ॥ तुका ह्मणे त्याचें कळलें आम्हां वर्म । जे जे कर्मधर्म नाशवंत ॥ ३ ॥

विटेवर सुंदर दिसणाऱ्या त्या हरीच्या रूपातच माझं मन कायम राहावं. या मायेच्या, भासाच्या गोष्टींची मला गरज नाही; माझी ओढ तिकडे लागू देऊ नकोस, देवा. ब्रह्मादिक मोठमोठी पदंसुद्धा शेवटी दुःखाचीच घरं आहेत; तिकडे माझं मन चुकूनही गुंतू देऊ नकोस. तुकाराम म्हणतात, आम्हाला हे रहस्य कळलं आहे - जगातले सगळे कर्म आणि धर्म हे शेवटी नाशवंतच आहेत.