गौळीयाची ताकपोरें । कोण पोरें चांगलीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ येवढा त्यांचा छंद देवा । काय सेवा भक्ती ते ॥२॥ काय उपास पडिले होते । कण्याभोंवते विदुराच्या ॥३॥ तुका ह्मणे कुब्जा दासी । रूपरासी हीनकळा ॥४॥

गवळणींच्या साध्या ताक-दही विकणाऱ्या मुलांमध्ये असे काय विशेष होते, की देवाला त्यांचा एवढा लळा लागावा? त्यांची अशी कोणती मोठी सेवा किंवा भक्ती होती? विदुराच्या घरी साधे कण्या - जाडेभरडे तांदूळ - खाण्यासाठी देवाने काही मोठे उपासतापास केले होते का? नाही, तरीही तो आनंदाने तिथे गेला. तुकाराम महाराज म्हणतात, कुब्जा तर एक साधी दासी होती, दिसायला-रूपानेही सामान्य आणि कमी दर्जाची होती - तरीही देवाने तिचा प्रेमभाव आनंदाने स्वीकारला. यावरून हेच दिसते की देवाला मोठेपणा, ऐश्वर्य किंवा रूप नको असते, त्याला फक्त शुद्ध प्रेमभाव हवा असतो.