काय दिनकरा । केला कोंबड्याने खरा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कां हो ऐसा संत ठेवा । भार माझे माथां देवा ॥ ॥ आडविलें दासीं । तरि कां मरती उपवासी ॥२॥ तुका ह्मणे हातीं । कळा सकळ अनंतीं ॥३॥

कोंबडा आरवला म्हणून सूर्य खरोखर उगवतो का? (सूर्य तर उगवणारच होता, कोंबड्याचे त्यात काय कर्तृत्व!) देवा, मग माझ्यावरही 'संत' असल्याचा असा भार तू का टाकतोस? तुझ्या सेवकांना जर तूच अडवलेस, तर मग ते उपाशी का मरतील? (म्हणजे तुझी कृपा असल्याखेरीज काहीच होत नाही). तुकाराम महाराज म्हणतात, सर्व सामर्थ्य शेवटी त्या अनंत परमेश्वराच्याच हातात आहे, माझ्या नाही.