जेवितां ही धरी । नाक हागतिया परी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसियाचा करी चाळा । आपुली च अवकळा ॥ ॥ सांडावें मांडावे । काय ऐसें नाहीं ठावें ॥२॥ तुका ह्मणे करी । ताका दुधा एक सरी ॥३॥

जेवतानासुद्धा (काहीजण) असे नाक मुरडतात, जणू काही घाण वास येतो आहे. असले नाटक करणारा माणूस स्वतःचीच बदनामी करून घेतो. काय स्वीकारावे आणि काय टाकून द्यावे, हे त्याला नीट कळतच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, असा माणूस ताक आणि दूध यांनाही सारखेच समजतो (त्याला खऱ्या-खोट्याची, चांगल्या-वाईटाची पारखच नसते).