विसरलें कुळ आपुला आचार । पती भावे दीर घर सोय ॥ १ ॥ सांडिला लौकिक लाज भय चिंता । रातलें अनंता चित्त माझें ॥ २ ॥ मज आतां कोणी आळवाल झणी । तुका ह्मणे कानीं बहिरी जाले ॥ ३ ॥

मी माझं कुळ, माझा रीतिरिवाज विसरून गेले - नवरा, दीर, घरचे रीतिरिवाज सगळं विसरले. लोकलाज, भीती, काळजी सगळं सोडून दिलं; माझं मन आता त्या अनंतातच रमलं आहे. आता मला कुणी हाक मारू नका - तुकाराम म्हणतात, माझे कान आता अशा हाकांना बहिरे झाले आहेत.