आतां उघडीं डोळे । जरी अद्यापि न कळे ॥ तरी मातेचिये खोळे । दगड आला पोटासि ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मनुष्यदेहा ऐसा निध । साधिली ते साधे सिद्ध ॥ करूनि प्रबोध । संत पार उतरले ॥ ॥ नाव चंद्रभागे तीरीं । उभी पुंडलीकाचे द्वारीं ॥ कट धरूनियां करीं । उभाउभी पालवी ॥२॥ तुका ह्मणे फुकासाठीं । पायीं घातली या मिठी । होतो उठाउठी । लवकरी च उतार ॥३॥

आता तरी डोळे उघड, आणि जर अजूनही तुला समजत नसेल, तर समज की तुझ्या आईच्या पोटी तू नाही, दगडच जन्माला आला आहे इतका निर्बुद्ध, निष्क्रिय आहेस तू. हा मनुष्यदेह म्हणजे एक मोठा खजिना आहे; जो हा खजिना कमावतो, तो सिद्ध होतो, पूर्णत्वाला पोहोचतो. याच जाणिवेने जागे होऊन संत या संसारसागरातून पैलतीरी पोहोचले. पहा, चंद्रभागा नदीच्या तीरावर, पुंडलिकाच्या दारात विठ्ठल कमरेवर हात ठेवून उभा आहे, आणि सर्वांना हाताने बोलावत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, मी तर फुकटातच त्याच्या पायांना मिठी मारली आहे; अशी भक्ती केली की माणूस लगेच, तत्काळ या संसारसागरातून पार होतो.