न करीं संग राहें रे निश्वळ । लागों नेदी मळ ममतेचा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ या नावें अद्वैत खरें ब्रह्मज्ञान । अनुभवावांचून बडबड ते ॥ ॥ इंद्रियांचा जय वासनेचा क्षय । संकल्पा ही न ये वरी मन ॥२॥ तुका ह्मणे न ये जाणीव अंतरा । अंतरीं या थारा आनंदाचा ॥३॥

कशाशीही संग/आसक्ती ठेवू नकोस, स्थिर आणि अलिप्त राहा; ममतेचा (माझेपणाचा) कुठलाही मळ अंगाला लागू देऊ नकोस. याचेच खरे नाव अद्वैत ब्रह्मज्ञान आहे; प्रत्यक्ष अनुभवाशिवाय हे नुसते शब्दांचे बडबडणे ठरते. इंद्रियांवर विजय मिळवणे, वासनांचा नाश करणे, आणि मन इतके स्थिर होणे की त्यात साधा संकल्पही उठू नये — हीच खरी स्थिती. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा स्थितीत मनात वेगळी जाणीवही उरत नाही; अंतःकरणात फक्त आनंदाचाच ठाव-ठिकाणा उरतो.