तिर्थी धोंडा पाणी । देव रोकडा सज्जनीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मिळालिया संतसंग । समर्पितां भलें अंग ॥ ॥ तीर्थी भाव फळे । येथें आनाड तें बळे ॥२॥ तुका ह्मणे पाप । गेलें गेल्या कळे ताप ॥३॥

तीर्थक्षेत्री शेवटी दगड आणि पाणीच असते; पण संतांच्या सहवासात मात्र देव प्रत्यक्ष, हातोहात भेटतो. संतांची संगत मिळाली आणि आपले सर्वस्व त्यांना समर्पित केले, तर तेच खरे कल्याणकारी ठरते. तीर्थक्षेत्री फळ मिळणे हे आपल्या भावावर अवलंबून असते, पण इथे संतसंगात मात्र ते सहज आणि खात्रीने घडते. तुकाराम महाराज म्हणतात, पाप गळून पडते, आणि ते गेल्यावरच कळते की आपण किती मोठ्या तापातून, दुःखातून गेलो होतो.