दुर्जनाची गंधी विष्ठेचिया परी । देखोनियां दुरी व्हावें तया ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐका हो तुह्मी मात हे सज्जन । करूं संघष्टण नये बोलों ॥ ॥ दुर्जनाचे अंगीं अखंड विटाळ । वाणी रजस्वला स्रवे तैशी ॥२॥ दुर्जनाचें भय धरावें त्यापरी । पिसाळलेवरी धांवे श्वान ॥३॥ दुर्जनाचा भला नव्हे अंगसंग । बोलिलासे त्याग देशाचा त्या ॥४॥ तुका ह्मणे किती सांगावें पृथक । अंग कुंभीपाक दुर्जनाचें ॥५॥

दुर्जनाचा वास हा जणू विष्ठेसारखा घाणेरडा असतो; तो दिसला की त्याच्यापासून दूरच राहावे. ऐका हो सज्जनांनो, ही गोष्ट लक्षात ठेवा - दुर्जनाशी संपर्क ठेवू नये, त्याच्याशी बोलूही नये. दुर्जनाच्या अंगात कायम अपवित्रता भरलेली असते; त्याची वाणी ही जणू विटाळशी स्त्रीसारखी सतत झिरपत असते, त्याचे शब्दच मुळी दूषित असतात. ज्याप्रमाणे पिसाळलेला कुत्रा अंगावर धावून आला की त्याची भीती बाळगावी, तसेच दुर्जनाचेही भय बाळगावे. दुर्जनाशी शारीरिक जवळीक कधीच चांगली ठरत नाही; त्याच्या वस्तीपासूनही दूर राहावे असे सांगितलेले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आणखी वेगळे काय सांगू - दुर्जनाचे अंगच जणू कुंभीपाक नरकासारखे आहे.