वक्त्या आधीं मान । गंध अक्षता पूजन । श्रोता यति जाला जाण । तरी त्या नाहीं उचित ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ज्ञीर सर्वांगा प्रमाण । ययाविधि कर चरण । धर्माचे पाळण । सकळीं सत्य करावें ॥ ॥ पट्ट पुत्र सांभाळी । पिता त्याची आज्ञा पाळी । प्रमाण सकळीं । ते मर्यादा करावी ॥२॥ वरासनीं पाषाण । तो न मानावा सामान्य । येर उपकरणें । सोनियाचीं परी तीं नीच ॥३॥ सोनियाचा पैंजण । मुगुटमणि केला हीण । जयार्चे कारण । तया ठायीं अळंकार ॥४॥ सेवका स्वामीसाठीं मान । त्याचें नाम त्याचें धन । तुका ह्मणे जाण । तुह्मी संत तदर्थी ॥५॥

कीर्तन/प्रवचन सांगणाऱ्या वक्त्याला आधी मान द्यावा - गंध, अक्षता, पूजा त्यालाच आधी करावी. श्रोता जरी मोठा संन्यासी, यति झाला असला, तरी त्याला आधी मान देणे उचित नाही (येथे भूमिकेनुसार मान द्यावा लागतो) - धर्माचे पालन सगळ्यांनी सत्याने, प्रामाणिकपणे करावे. जसे गादीवर बसलेला युवराज कारभार सांभाळतो आणि खुद्द पिताही त्याची आज्ञा पाळतो - ही जी व्यवस्था, प्रतिष्ठा असते, ती सगळ्यांनी राखावी. उच्च आसनावर बसवलेला दगडदेखील सामान्य मानू नये; त्या तुलनेत सोन्याची इतर भांडी-उपकरणेही कमी दर्जाची ठरतात. सोन्याचा पैंजण जर मुगुटातला हिरा बनवला, तर त्याची शोभा कमी होते; ज्या कामासाठी जी वस्तू बनलेली असते, तिथेच तिचा खरा साज-शोभा असतो. सेवकाला मान मिळतो तो त्याच्या स्वामीमुळे; त्याचे नावच त्याचे खरे धन असते. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे लक्षात घ्या - तुम्ही संत आहात, तेही याच अर्थाने, आपापल्या भूमिकेत सन्मान राखणे हेच खरे तत्त्व आहे.