येऊं द्या जी कांहीं वेसकरास । आंतून बाहेर वोजेचा घास ॥१॥ जों यावें तों हात चि रिता नाहीं । कधीं तरीं कांहीं द्यावें घ्यावें ॥२॥ तुका ह्मणे उद्यां लावीन ह्यनेरा । जे हे दारोदारांभोंवतीं फिरा ॥३॥

अहो, या वेसकराला काहीतरी द्या हो; घरातून बाहेर याच्यासाठी योग्य असा वाटा तरी काढा. जोपर्यंत मी येत राहीन, तोपर्यंत माझे हात रिकामे जाता कामा नयेत; कधीतरी काहीतरी देणे-घेणे व्हायलाच हवे. तुकाराम महाराज म्हणतात, उद्या मी दंड लावीन अशांना, जे दारोदार फिरून टाळाटाळ करत राहतात.