देती घेती परज गेली । घर खालीं करूनियां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धांवणियाचे न पडे हातीं । खादली राती काळोखी ॥ ॥ अवघियांचे अवघें नेलें । कांहीं ठेवलें नाहीं मागें ॥२॥ सोंग संपादुनि दाविला भाव । गेला आधीं माव वरि होती ॥३॥ घराकडे पाहूं नये सें चि जालें । अमानत केलें दिवाणांत ॥४॥ आतां तुका कोणान लगे चि हातीं । जाली ते निश्चिती बोलों नये ॥५॥

देणी-घेणी करणारा कर्जदार घर रिकामे करून पळून गेला. पळून जाणारा कधी हाती लागत नाही; त्याने काळोख्या रात्रीचा फायदा घेत पळ काढला. सगळ्यांचे सगळे घेऊन गेला, मागे काहीही ठेवले नाही. खोटे सोंग वठवून, खोटा भाव दाखवून, कपट चालू असतानाच तो आधीच निघून गेला होता. आता त्या घराकडे बघावेसेही वाटत नाही, अशी अवस्था झाली आहे; ही गोष्ट आता दरबारात नोंदवली गेली आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता हे कोणाच्या हाती लागणार? जे व्हायचे ते निश्चितपणे होऊन गेले, आता याबद्दल आणखी बोलण्यात अर्थ नाही.