शुकसनकादिकीं उभारिला बाहो । परिक्षितीला हो दिसां सातां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उठाउठी करी स्मरणाचा धांवा । धरवत देवा नाहीं धीर ॥ ॥ त्वरा जाली गरुड टाकियेला मागें । द्रौपदीच्या लागें नारायणें ॥२॥ तुका ह्मणे करी बहु च तांतडी । प्रेमाची आवडी लोभ फार ॥३॥

शुक-सनकादिक ऋषींनी राजा परीक्षिताला हात उभारून सात दिवसांत मोक्ष मिळण्याची खात्री दिली, भागवत कथा ऐकवून त्याचा उद्धार केला. भक्त जेव्हा तळमळीने देवाचे स्मरण करतो, तेव्हा देवालाही धीर धरवत नाही, तो लगेच धावून येतो. द्रौपदीसाठी तर नारायणाने इतकी घाई केली, की त्याने आपले वाहन गरुडालाही मागे टाकले, स्वतः धावत गेला. तुकाराम महाराज म्हणतात, देव भक्तांसाठी इतकी घाई का करतो - कारण त्याचे भक्तांवरचे प्रेम आणि आपुलकी अपार आहे.