बोलिलों तें कांहीं तुमचिया हिता । वचन नेणतां क्षमा कीजे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वाट दावी तया न लगे रुसावें । अतित्याई जीवें नाश पावे ॥ ॥ निंब दिला रोग तुटाया अंतरीं । पोभाळितां वरि आंत चरे ॥२॥ तुका ह्मणे हित देखण्यासि कळे । पडती आंधळे कृपा माजी ॥३॥

मी जे काही बोललो, ते तुमच्या भल्यासाठीच बोललो; बोलण्यात काही उणीव राहिली असेल तर क्षमा करा. जो आपल्याला योग्य वाट दाखवतो, त्याच्यावर रुसून बसू नये; अति लाडावलेपणाने, स्वतःवरच्या अति मायेने माणसाचा नाशच होतो. आतून रोग समूळ नाहीसा व्हावा म्हणून कडूनिंब दिला जातो; वरवर फक्त गोंजारत राहिलात, तर आतून रोग तसाच वाढत राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, खरे हित कशात आहे हे फक्त डोळस, विवेकी माणसालाच कळते; आंधळे, अविवेकी मात्र देवाच्या कृपेतही अडखळून पडतात.