हरि तूं निष्ठुर निर्गुण । नाहीं माया बहु कठिण । नव्हे तें करिसी आन । कवणें नाहीं केलें तें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ घेऊनि हरिश्चंद्राचे वैभव । राज्य घोडे भाग्य सर्व । पुत्र पत्नी जीव । डोंबाघरीं वोपविलीं ॥ ॥ नळा दमयंतीचा योग । विघडिला त्यांचा संग । ऐसें जाणे जग । पुराणें ही बोलती ॥२॥ राजा शिबी चक्रवर्ती । कृपाळु दया भूतीं । तुळविलें अंतीं । तुळें मास तयाचें ॥३॥ कर्ण मिडतां समरंगणीं । बाणीं व्यापियेला रणीं । मागसी पाडोनी । तेथें दांत तयाचे ॥४॥ बळी सर्वस्वें उदार । जेणें उभारिला कर । करूनि काहार । तो पाताळीं घातला ॥५॥ श्रियाळाच्या घरीं । धरणें मांडिले मुरारी । मारविलें करीं । त्याचें बाळ त्याहातीं ॥६॥ तुज भावें जे भजती । त्यांच्या संसारा हे गति । ठाव नाहीं पुढती । तुका ह्मणे करिसी तें ॥७॥

हे हरी, तू खरोखर निष्ठुर आणि निर्दय आहेस; तुझ्यात माया अजिबात नाही, तू फार कठोर आहेस. जे करायला नको तेच तू वेगळ्याच पद्धतीने करतोस - जे यापूर्वी कोणीही केलेले नाही असे वागतोस. हरिश्चंद्राचे सर्व वैभव - राज्य, घोडे, सगळे भाग्य, मुलगा, पत्नी, अगदी प्राणसुद्धा - हिरावून घेऊन त्याला चांडाळाच्या घरी विकल्यासारखी अवस्था तू आणलीस. नल-दमयंतीचा प्रेमळ सहवास तू उद्ध्वस्त केलास, हे सगळे जग जाणते, पुराणेही हेच सांगतात. राजा शिबी चक्रवर्ती, जो सर्व प्राण्यांवर कृपाळू आणि दयाळू होता, त्याच्याकडूनही शेवटी स्वतःचे मांस कापून तराजूत तोलून घेतलेस. कर्ण रणांगणात लढत असताना त्याला बाणांनी घायाळ केलेस, आणि त्याला खाली पाडून त्याचे दातही मागून घेतलेस. सर्वस्वाने उदार असलेल्या बळी राजाने दानासाठी हात पुढे केला, तर तू त्याला कपटाने, गोंधळ माजवून पाताळात दडपून टाकलेस. श्रियाळाच्या घरी तू हट्ट धरून बसलास, आणि त्याच्याच हातांनी त्याच्या स्वतःच्या मुलाला मारायला लावलेस. तरीही, जे तुझ्यावर मनापासून भक्ती करतात, त्यांच्या संसाराची अशीच गत होते, पुढे त्यांना कुठे आधारही उरत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, तरीही शेवटी तू जे ठरवशील तेच होणार.