चित्तीं नाहीं तें जवळीं असोनि काय । वत्स सांडी माय तेणें न्यायें ॥१॥ प्रीतीचा तो वायु गोड लागे मात । जरी जाय चित्त मिळोनियां ॥२॥ तुका ह्मणे अवघे फिके भावाविण । मीठ नाहीं अन्न तेणें न्यायें ॥३॥

मनातच जर खरी ओढ नसेल, तर नुसते जवळ असून काय उपयोग? त्याच न्यायाने वासरूसुद्धा आईला सोडून जाते, खरा जिव्हाळा नसेल तर. प्रेमाची झुळूक शब्दांत तेव्हाच गोड वाटते, जेव्हा दोन मनं खरोखर एकरूप होतात. तुकाराम महाराज म्हणतात, मनापासूनच्या भावाशिवाय सगळे काही फिकेच असते - जसे मीठ नसलेले अन्न बेचव लागते, अगदी त्याच न्यायाने.