अझुनि कां थीर पोरा न ह्मणसी किर । धरुनियां धीर लाजे वर निघाला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मोकळा होतासि कां रे पडिलासि डाई । वरिलांचा भार आतां उतरेसा नाहीं ॥ ॥ मेळवूनि मेळा एकाएकीं दिली मिठी । कवळिलें एक बहु बैसविलीं पाठीं ॥२॥ तळील तें वरी वरील तें येतें तळा । न सुटे तोंवरी येथें गुंतलिया खेळा ॥३॥ सांडितां ठाव पुढें सईल धरी हात । चढेल तो पडेल ऐसी ऐका रे मात ॥४॥ तुका ह्मणे किती आवरावे हात पाय । न खेळावें तोंच बरें वरी नये डाय ॥५॥

अरे पोरा, अजूनही तू 'पुरे' असे का म्हणत नाहीस? धीर धरून, लाजत लाजतच तू वर आलास, कशीबशी सुटका करून घेतलीस. मोकळा होतास, तर मग या डावात का अडकलास? आता वरच्यांचे ओझे इतक्या सहज उतरणार नाही. सगळे मिळून एकदम अंगावर धावून आले, एकाला धरले आणि अनेकजण पाठीवर चढून बसले. जे खाली होते ते वर येते, जे वर होते ते खाली येते - या खेळात अडकलेला जोवर सुटत नाही, तोवर हे असेच चालते. जागा सोडलीस, तर पुढचा लगेच सहज हात धरतो; जो चढेल तो पडेलच, हे नेहमीचे बोलणे ऐक. तुकाराम महाराज म्हणतात, हातपाय किती आवरत बसणार? या डावात पुन्हा पुन्हा न अडकलेलेच बरे, अजिबात न खेळलेलेच खरे शहाणपणाचे.