कोडें रे कोडें ऐका हें कोडें । उगवूनि फार राहे गुंतोनियां थोडें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पुसतसे सांगा मी हें माझे ऐसें काई । रुसूं नका नुगवे तो झवे आपुली आई ॥ ॥ सांगतों हें मूळ काहीं न धरावी खंती । जाळें जीवो मेलें मरो प्रारब्धा हातीं ॥२॥ तुका ह्मणे अभिमान सांडावा सकळीं । नये अंगावरी वांयां येऊं देऊ कळी ॥३॥

कोडे रे कोडे, ऐका हे कोडे - यातले बरेचसे उलगडलेलेच असते, थोडेसेच गुंतागुंतीचे उरते. मी विचारतो, सांगा बरं, हे माझे असे काय आहे? रागावू नका हं, पण जो हे कोडे सोडवू शकणार नाही, त्याने जुन्या रीतीप्रमाणे आपल्या आईशी अनैतिक वर्तन केले असे समजावे (ही निव्वळ कोड्याच्या खेळातली जुनी परंपरागत, थट्टेखोर शिवी आहे). मी याचे मूळ सांगतो, त्याबद्दल खंत बाळगू नका - जाळ्यात सापडलेला जीव जगो किंवा मरो, ते त्याच्या प्रारब्धाच्या हातीच आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, सगळ्यांनी अहंकार सोडून द्यावा; उगाच आपल्या अंगावर वादाचे, भांडणाचे संकट ओढवून घेऊ नये.