नुगवे तें उगवून सांगितलें भाई । घालुनियां ताळा आतां शुद्ध राखा घाई ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां कांहीं नाहीं राहिलें । म्यां आपणा आपण पाहिलें ॥ ॥ कमाईस मोल येथें नका रीस मानू । निवडूं नये मज कोणा येथें वानूं ॥२॥ तुका ह्मणे पदोपदीं कान्हो वनमाळी । जयजयत मग सेवटिला एक वेळीं ॥३॥

जे उलगडत नव्हते, तेच आता उलगडून सांगितले, बंधूंनो; क्रम नीट लावून आता मनापासून शुद्धता राखा. आता काहीच बाकी उरलेले नाही - मी स्वतःच स्वतःला, माझे खरे रूप पाहिले आहे. या ठिकाणी, या अनुभवाला पैशांत मोजू नका, त्याचा राग मानू नका; इथे कोणाला वेगळे काढून विशेष म्हणायचीही गरज नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, पावलोपावली तो वनमाळी कान्होबाच आहे; अखेर एका क्षणी त्याचाच जयजयकार करत मी त्याच्यातच विलीन झालो.