बैसवुनि फेरी । गडियां मध्यभागीं हरी । अवधियांचें करी । समाधान सारिखें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पाहे तो देखे समोर । भोगी अवघे प्रकार । हरुषें झेली कर । कवळ मुखीं देती ते ॥ ॥ बोले बोलतिया सवें । देतील तें त्यांचें घ्यावें । एक एका ठावें । येर येरा अदृश्य ॥२॥ तुका ह्मणे देवा । बहु आवडीचा हेवा । कोणाचिया जीवा । वाटो नेदी विषम ॥३॥

मित्रांना फेरीत, गोलाकार बसवून हरी बरोबर मध्यभागी बसतो, आणि सर्वांचे समाधान सारख्याच प्रेमाने करतो. जो कोणी बघतो, त्याला हरी आपल्या समोरच दिसतो; तो सर्वांच्या प्रकारचा आनंद तितक्याच उत्साहाने घेतो, प्रत्येकाने भरवलेला घास आनंदाने हातांनी झेलतो. जो त्याच्याशी बोलतो, त्याच्याशी तो तितक्याच आपुलकीने बोलतो; जो जे देईल, ते त्याचेच मानून स्वीकारतो. हे फक्त ज्याला-त्याला स्वतःपुरतेच कळते, इतरांना ते अदृश्यच राहते - प्रत्येकाला वाटते, हरी फक्त माझ्याचसाठी आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवा, तुला सर्वांवर सारखेच प्रेम आहे, सर्वांना सारखेच जवळ करण्याची तुला किती आवड आहे; तू कोणत्याही जीवाला उपेक्षित, दुजाभावाचे वाटू देत नाहीस.