आह्यां निकट वासें । कळों आलें जेसें तैसें । नाहीं अनारीसें । कान्होबाचे अंतरीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पीडती आपुल्या भावना । जैसी जयाची वासना । कर्माचा देखणा । पाहे लीळा कौतुक ॥ ॥ खेळ खेळे न पडे डाई । ज्याचा भार त्याच्या ठायीं । कोणी पडतील डाई । कोणी कोडीं उगवीती ॥२॥ तुका ह्मणे कवळ । हातीं घेऊनि गोपाळ । देतो ज्यांचें बळ । त्यांसि तैसा विभाग ॥३॥

आम्हाला त्याच्या सहवासात राहून जसेच्या तसे कळून आले आहे की कान्होबाच्या मनात काहीच वेगळेपण, काही कपट नाही - तो जसा दिसतो तसाच आतूनही आहे. प्रत्येकजण आपापल्या इच्छेप्रमाणे, वासनेप्रमाणे झुरत असतो; पण सगळ्यांच्या कृतीकडे बारकाईने पाहणारा हरी मात्र हा सगळा चमत्कारिक खेळ कौतुकाने पाहत राहतो. तो स्वतः खेळ खेळतो, पण कधी डावात अडकत नाही; प्रत्येकाचे ओझे त्याच्या-त्याच्यापाशीच राहते; कोणी या खेळात अडकून पडतील, तर कोणी हुशारीने कोडी सोडवतील. तुकाराम महाराज म्हणतात, हातात घास घेऊन तो गोपाळ, कृष्ण ज्याच्या-त्याच्या कुवतीनुसार, शक्तीनुसार त्याचा वाटा देतो.