काम सारूनि सकळ । आले अवघे गोपाळ । जाली आतां वेळ । ह्मणती आणा सिदोर्‍या ॥१॥ ॥ध्रु.॥ देती आपुलाला झाडा । गाई वैसविल्या वाडां । दोंदिळ बोबडा । वांकड्याचा हरि मेळीं ॥ ॥ आपुलालिये आवडी । मुदा बांधल्या परवडी । निवडूनियां गोडी । हरि मेळवी त्यांत तें ॥२॥ भार वागविला खांदीं । नव्हती मिळाली जों मांदी । सकाळांचे संदी । वोझीं अवघीं उतरलीं ॥३॥ मागे जो तांतडी । त्यासि रागा येती गडी । तुझी कां रे कुडी । येथें मिथ्या भावना ॥४॥ एक एकाच्या संवादें । कैसे धाले ब्रह्मानंदे । तुका ह्मणे पदें । या रे वंदूं हरीचीं ॥५॥

सगळे काम आटपून सर्व गोपाळ परत आले; आता वेळ झाली आहे असे म्हणत ते म्हणतात, 'चला, शिदोऱ्या काढा!' प्रत्येकजण आपापला हिशोब देतो, गाई गोठ्यात बांधून झाल्या आहेत; त्या घोळक्यात तो गुबगुबीत, बोबडे बोलणारा, लाडक्या ऐटीत उभा असलेला हरीही आहे. ज्याच्या-त्याच्या आवडीप्रमाणे शिदोरीची गाठोडी बांधलेली असतात; त्यातली गोडी निवडून हरी ती सगळी एकत्र मिसळतो. जोवर सगळा घोळका जमला नव्हता, तोवर प्रत्येकाने आपापले ओझे खांद्यावर वागवले; सकाळच्या वेळी शेवटी सगळी ओझी उतरवली गेली. जो कोणी मागे राहून घाई करतो, त्याच्यावर मित्र रागावतात - 'तुझं काय चाललंय? इथे खोटेपणाला काही जागा नाही!' असे म्हणत एकमेकांशी गप्पा मारत, ते सगळे कसे ब्रह्मानंदाने तृप्त झाले! तुकाराम महाराज म्हणतात, चला, आपणही हरीच्या चरणांना वंदन करूया.