या हो या चला जाऊं सकळा । पाहों हा सोहळा आजि वृंदावनींचा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वाइला गोपाळें वेणुनाद पडे कानीं । धीर नव्हे मनीं चित्त जाळे चंचळ ॥ ॥ उरलें तें सांडा काम नका करूं गोवी । हे चि वेळ ठाची मज कृष्णभेटीची ॥२॥ निवतील डोळे याचें श्रीमुख पाहातां । बोलती तें आतां घरचीं सोसूं वाईट ॥३॥ कृष्णभेटीआड कांहीं नावडे आणीक । लाज तरी लोक मन जालें उदास ॥४॥ एकाएकीं चालियेल्या सादावीत सवें । तुका ह्मणे देवें रूपें केल्या तन्मय ॥५॥

चला हो चला, आपण सगळ्याजणी जाऊया, आज वृंदावनातला हा सोहळा बघूया. गोपाळाने बासरी वाजवली आहे, तिचा नाद कानी पडतो आहे; मनाला धीर धरवत नाही, अंतःकरण अस्वस्थ होऊन तळमळू लागले आहे. उरलेले काम बाजूला ठेवा, त्यात अडकून राहू नका; हीच खरी वेळ आहे कृष्णाला भेटायची. त्याचे सुंदर मुख पाहताच डोळ्यांना खरी शांती मिळेल; घरातले लोक काही वाईट बोलले तरी ते आपण सहन करू. कृष्णाच्या भेटीशिवाय दुसरे काहीच आवडत नाही; लाज असो वा लोकांची पर्वा, त्याबद्दल मन आता पूर्ण उदासीन झाले आहे. अशा एकाएकी सगळ्याजणी एकमेकींना हाक मारत निघाल्या; तुकाराम महाराज म्हणतात, देवानेच त्यांना आपल्या रूपात पूर्णपणे तल्लीन करून टाकले आहे.