फुगडी फू फुगडी घालितां उघडी राहे । लाज सांडोनि एक एकी पाहे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ फुगडी गे अवघें मीडी गे । तरीच गोडी गे संसार तोडी गे ॥ ॥ मागे जे शिकली होतीस पोटीं । तें चि विचारूनि आतां उच्चारी ओठीं ॥२॥ त्रिगुणांची वेणी तुझे उडते पाठीं । सावरूनि धरी घाली मूळवंदीं गांठी ॥३॥ आगळे पाउल जिंके एकाएक । पावसी मान हे मानवती तिन्ही लोक ॥४॥ तुका ह्मणे तुजमजमध्यें एक भाव । सम तुकें वार घेऊं पावो उंच ठाव ॥५॥

फुगडी खेळताना, गिरक्या घेताना मन अगदी मोकळे, निखळ होऊन जाते; लाज सोडून एकमेकींकडे पाहत खेळ रंगतो. अगं फुगडी, यात सगळे एकमेकांत मिसळून जाते; तेव्हाच खरी गोडी येते, आणि संसाराचे बंधन तुटते. आधी मनातल्या मनात जे शिकली होतीस, तेच आता आठवून ओठांनी उच्चार, प्रत्यक्षात आण. तुझ्या त्रिगुणांची वेणी, तुझ्या मूळ स्वभावाची गुंतागुंत पाठीवर मोकळी उडते आहे; ती नीट आवर, आणि मुळाशीच घट्ट गाठ बांध. एखादे विशेष, कुशल पाऊल टाकले, की क्षणात विजय मिळतो; असा मान मिळेल की तिन्ही लोक तुला वंदन करतील. तुकाराम महाराज म्हणतात, तुझ्यात आणि माझ्यात एकच भाव, एकच नाते आहे; चल, समसमान पाळी घेत गिरक्या घेऊया, आणि उंच स्थान गाठूया.