फुगडी फू सवती माझे तूं । हागुनि भरलें धू तुझ्या डुंगा तोंडावरि धू ॥१॥ ॥ध्रु.॥ फुगडी घेतां आली हरी । ऊठ जावो जगनोवरी ॥ ॥ हात पाय बेंबळ जाती । ढुंगण घोळितां लागे माती ॥२॥ सात पांच आणिल्या हरी । वांचुनी काय तगसी पोरी ॥३॥ सरला दम पांगले पाय । आझुनि वरी घोळिसी काय ॥४॥ तुका ह्मणे आझुन तरी । सांगितलें तें गधडी करी ॥५॥

अगं फुगडी-फू, माझी जणू सवतच तू! घाण करून बसलीस, धू आता तुझं मागचं-पुढचं, धू तोंडही. फुगडी खेळता खेळता तू दमून हरलीस; ऊठ आता, तिकडे जगन्नाथाकडे जा. हातपाय लटपटू लागले आहेत; कंबर हलवता हलवता अंगाला माती लागते आहे. नाना सबबी, नाना बहाणे सांगतेस; असं करून तू कशी टिकणार आहेस, पोरी? दम संपला, पाय लुळे पडले, तरी अजून का गिरक्या घेत बसली आहेस? तुकाराम महाराज म्हणतात, आता तरी निमूटपणे सांगितलं तेवढं कर, वेडाबाई.