लये लये लखोटा । मूळबंदि कासोटा । भावा केलें साहें । आतां माझें पाहें ॥१ ॥ हातोहातीं गुंतली । जीवपणा मुकली । धीर माझा निका । सांडीं बोल फिका ॥ २ ॥ अंगीकारी हरि । नको पडों फेरी । लाज धरीं भांडे । जग झोडी रांडे ॥३ ॥ बैस भावा पाठीं । ऐक माझ्या गोष्टी । केला सांडीं गोहो । येथें धरीं मोहो ॥ ४ ॥ पाठमोरा डोल । आवरी तें बोल । पांगलीस बाळा पुढें अवकळा ॥ ५ ॥ आतां उभी ठायीं । उभाउभीं पाहीं । नको होऊं डुकरी । पुढें गाढव कुतरी ॥६ ॥ नामा केलें खरें । आपुलें म्या बरें । तुका ह्मणे येरी । पांगविल्या पोरी ॥७॥ हुंबरी-अभंग १.

हुंबरी हा खेळ खेळताना एकमेकांना घट्ट धरून ठेवायचं असतं, कमरेचा सोटा घट्ट बांधायचा. भावा, मी शरण आले, आता माझ्याकडे नीट बघ. हातात हात गुंतले, आता मी माझा हट्ट सोडला. माझा धीर खरा आहे, उगीच फिकट बोलणं सोडून दे. हरीला मनापासून स्वीकार, उगाच पुन्हा पुन्हा फेऱ्या मारत बसू नकोस. लाज धरून उगीच भांडू नकोस, नाहीतर जग तुला उगीच नावं ठेवील. भावाच्या मागे बैस, माझं ऐक. जुनं भांडण सोडून दे, इथे प्रेम धरून ठेव. पाठ फिरवून हिंडू नकोस, तुझं बोलणं जरा आवर. असं वागलीस तर पुढे तुझी शोभा जाईल. आता एका जागी नीट उभी राहा, नीट समोरासमोर बघ. डुकरासारखी किंवा पुढे कुत्र्या-गाढवासारखी वागू नकोस. नावाने खरं करून दाखवलं, माझं मी बरोबर जाणलं. तुका म्हणतो, अशा या इकडे-तिकडे विखुरलेल्या पोरी आहेत.