मीं पोरा घे रे बार । तुझें बुजीन खालील द्वार ॥१॥ ॥ध्रु. ॥ पोरा हमामा रे हमामारे ॥१ ॥ मज्ठीं हमामा तूं घालीं । पोरा वरी सांभाळीं खालीं ॥२ ॥ तरी च मज्ठीं बोल । पोरा जिव्हाळ्याची ओल ॥३॥ मीं घेतां भास । जीवा मीतूंपणा नास ॥४ ॥ मज सवें खरा । पण जाऊं नेदी घरा ॥५॥ आमुचिये रंगीं । दुजें तगेना ये संगीं ॥६ ॥ तुकयासवें भास । हरी जीवा करी नास ॥७॥

अरे बाळा, माझा भार तूच घे, तुझं खालचं दार मी सांभाळीन. बाळा, हमामा खेळ खेळूया रे हमामा. माझ्याबरोबर तू हमामाचा झोका घाल, बाळा वर-खाली नीट सांभाळून घे. तरच माझ्याशी खरं बोलणं होईल, बाळा, तेव्हाच खरी जिव्हाळ्याची ओल जाणवेल. मी विश्वास ठेवला की माझ्यातला मी-तूपणा नाहीसा होतो. माझ्याबरोबर खरा राहा, पण मला घरी जाऊ देऊ नकोस. आमच्या या रंगात दुसरं कोणी टिकतच नाही. तुकोबा म्हणतात, माझा हरीवर पूर्ण विश्वास आहे, तोच माझ्यातला मी-तूपणा नाहीसा करतो.