हमामा रे पोरा हमामा रे । हमामा घालितां ठकलें पोर । करी येरझार चौऱ्यांशीची ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ पहिले पहारा रंगासि आलें । सोहं सोहं सें बार घेतलें । देखोनि गडी तें विसरळलें । डाई पडिले आपणची ॥ १ ॥ दुसर्‍या पहारा महा आनंदें । हमामा घाली छंदछंदें । दिस वाढे तों गोड वाटे । परि पुढें नेणे पोर काय होतें तें ॥ २ ॥ तिसर्‍या पहारा घेतला बार । अहंपणें पाय न राहे स्थिर । सोस सोस करितां डाई पडसी । सत्य जाणें हा निर्धार ॥३॥ चौथ्या पहारा हमामा । घालिसी कांपविसी हातपाय । सुऱ्यापाटिळलाचा पोर यम । त्याचे पडसील डाई ॥४ ॥ हमामा घालितां भ्याला तुका त्यानें सांडिली गड्याची सोई । यादवांचा मूल एक विठोबा त्यासवें चारितो गाई ॥५॥ ॥२॥ गाई-अभंग १.

अरे बाळा, हमामा खेळूया रे हमामा. हा हमामाचा खेळ खेळताना बाळ फसतं आणि चौऱ्यांशी लाखांच्या फेऱ्या (जन्म-मरणाच्या फेऱ्या) मारत राहतं. पहिल्या प्रहरी खेळाचा रंग चढतो, 'मीच तो' असं म्हणत भार उचलतो, सोबती दिसले की स्वतःला विसरतो आणि स्वतःच खाली पडतो. दुसऱ्या प्रहरी मोठ्या आनंदाने हौसेने हमामा घालतो, दिवस जसजसा वाढतो तसतसं गोड वाटतं, पण पुढे काय होणार आहे हे बाळाला कळत नाही. तिसऱ्या प्रहरी भार उचलतो, पण अहंकारामुळे पाय स्थिर राहत नाहीत, हावरटपणा केला की खाली पडशील, हे नक्की समज. चौथ्या प्रहरी हमामा घालताना हातपाय कापू लागतात, कारण सूर्यपुत्र यम पुढे उभा असतो, त्याच्यापुढे तू पडशील. हा हमामा खेळताना तुका घाबरला आणि त्याने सोबत्यांची सोबत सोडून दिली. यादवांचा एक मुलगा विठोबा त्याच्यासोबत गाई राखतो.