सिद्ध करूनियां ठेविळें कांडण । मज सांगातीण शुद्ध बुद्धि गे ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥आठव हा धरीं मज जागें करीं । मागिले पाहारीं सेवटिचा गे ॥ १ ॥ सम तुकें घाव घालीं वो साजणी । मी तुजमिळणी जंव मिळें ॥ २ ॥ एक कशी पाखडी दुसरी निवडी । निःशेष तिसडी ओज करी ॥ ३ ॥ सरलें कांडण पाकसिद्धि करी । मेळवण क्षिरीसाकरेचें ॥४ ॥ उद्धव अक्रूर बंधु दोघेजण । बाप नारायण जेवणार ॥ ५ ॥ तुका ह्मणे मज मोहरीं आवडी । ह्मणोनि तांतडी मूळ केलें ॥६॥

मी दळण-कांडण करायला सगळी तयारी करून ठेवली आहे, माझी शुद्ध बुद्धी हीच माझी सोबतीण आहे. मला हे आठवण करून देत जा, मला जागं ठेवत जा, अगदी शेवटच्या प्रहरापर्यंत. सखे, समान वजनाचे घाव घाल, म्हणजे मीही तुझ्याशी नीट जुळून येईन. एक जण भूस पाखडते, दुसरी चांगलं-वाईट निवडते, तिसरी उरलेलं पूर्ण नीट करते. कांडण संपलं की स्वयंपाक तयार होतो, दूध-साखरेचा नैवेद्य मिसळला जातो. उद्धव आणि अक्रूर हे दोघे भाऊ आणि आपला बाप नारायण जेवायला बसणार आहेत. तुकोबा म्हणतात, मला याची फार आवड आहे, म्हणून घाईघाईने आमंत्रण दिलं आहे.