सावडीं कांडण ओवी नारायण । निवडे आपण भूस सार ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ मुसळ आधारीं आवरूनि धरीं । सांवरोनि थिरीं घाव घालीं ॥ १ ॥ वाजती कांकणें अनुहात गजरें । छंद माहेरें गाऊं गीति ॥२॥ कांडितां कांडण नव्हे भाग शीण । तुजमजपण निवडे तों ॥ ३ ॥ तुका ह्मणे रूप उमटे आरिसा । पाक त्या सरिसा शुद्ध जाला ॥४॥ ॥२॥ आडसण दळण--अभंग १.

सावधपणे कांडण करत नारायणाची ओवी गाते, तेव्हा भूस आणि सत्त्व आपोआप वेगळं होतं. मुसळ नीट धरून आवरून, स्थिरपणे घाव घाल. बांगड्यांचा आतल्या आत नाद वाजतो, अशा तालात माहेरचं गाणं गाऊया. कांडण करताना त्रास किंवा शीण वाटत नाही, कारण तोवर 'तू आणि मी' हा भेदच निवडून बाजूला होतो. तुकोबा म्हणतात, आरशात जसं रूप स्वच्छ उमटतं, तसाच हा स्वयंपाकही शुद्ध होतो.