शुद्धीचें सारोनि भरियेली पाळी । भरडोनि वोंगळी नाम केलें ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ आडसोनि शुद्ध करीं वो साजणी । सिद्ध कां पापिणी नासियेलें ॥ १ ॥ सुपीं तों चि पाहें धड उगटिलें । नव्हतां नासिलें जगझोडी ॥ २ ॥ सपीं तों चि आहे तुज तें आधीन । दळिल्या जेवण जैसें तैसें ॥३॥ सुपीं तों चि संग घेईं धडफुडी । एकसा गधडी नास केला ॥ ४ ॥ दळितां आदळे तुज कां न कळे । काय गेले डोळे कान तुझे ॥५॥ सुपीं तोंचि वोजन करितां सायास । पडसी सांदीस तुका ह्मणे ॥६॥ ॥१॥ दळण--अभंग १.

शुद्ध दळायची पाळी आली होती, पण भरडून तू ते ओंगळ करून टाकलंस. सखे, नीट चाळून-निवडून शुद्ध कर, अगं वेड्या मुली, तयार असलेलं तू का बरं बिघडवलंस? सुपात असतानाच नीट बघून घे, नाहीतर उगीच सगळं खराब करशील. सुपात असतानाच सगळं तुझ्या हातात असतं, नाहीतर एकदा दळलं की जेवण जसं होईल तसंच खावं लागेल. सुपात असतानाच नीट लक्ष देऊन बरोबर घे, नाहीतर एकदम गडबड करून सगळं खराब कराल. दळताना धक्के बसतात, तुला हे का कळत नाही, काय तुझे डोळे-कान गेले का? सुपातच लक्ष देऊन मेहनत केली नाहीस, तर तुका म्हणतो शेवटी अडचणीत सापडशील.