शुद्ध दळणाचें सुख सांगों काई । मानवित सईबाई तुज ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शुद्ध तें वळण लवकरी पावे । डोलवितां निवे अष्टांग तें ॥ १ ॥ शुद्ध हें जेवितां तन निवे मन । अल्प त्या इंधन बुडा लागे ॥ २ ॥ शुद्ध त्याचा पाक सुचित चांगला । अविट तयाला नाश नाहीं ॥३ ॥ तुका ह्मणे शुद्ध आवडे सकळां । भ्रतार वेगळा नकरी जीवें॥४॥ ॥१॥

शुद्ध दळणाचं सुख काय सांगू सखे, ते तुलाही आवडेल. शुद्ध पीठ लवकर तयार होतं, ते दळताना डोलवलं की सगळं अंग निवतं (शांत होतं). शुद्ध अन्न खाल्लं की शरीर आणि मन दोन्ही शांत होतात, त्याला थोडंसं इंधनही पुरतं. शुद्ध पिठाचा स्वयंपाक चवीला चांगला आणि रुचकर होतो, त्याची गोडी कधी कमी होत नाही. तुकोबा म्हणतात, शुद्ध गोष्ट सगळ्यांना आवडते, आणि खरी पत्नी मनापासून आपल्या पतीला कधी वेगळं मानत नाही.