पळाले ते भ्याड । त्यांसि येथें जाला नाड ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ धीट घेती धणीवरी । शिंकीं उतरितो हरी ॥ १ ॥ आपुलिया मतीं । पडलीं विचारीं तीं रितीं ॥२॥ तुका लागे घ्यारे पायां । कै पावाल या ठाया ॥ ३ ॥

जे पळून गेले ते भित्रे होते, त्यांचं इथे नुकसानच झालं. जे धीट राहिले तेच मनसोक्त घेतात, कारण हरीच शिंक्यावरचं दूध खाली उतरवून देतो. जे आपल्याच मतावर अडून राहिले, ते नुसतेच विचारात रिकामे राहिले. तुकोबा म्हणतात, चला त्याचे पाय धरा, नाहीतर हे स्थान (सुख) तुम्हाला कधी मिळणार?