धालें मग पोट । केला गड्यांनीं बोभाट ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ये रे ये रे नारायणा । बोलों अबोलण्या खुणा ॥ १ ॥ खांद्यावरी भार । तीं शिणती बहु फार ॥२ ॥ तुकयाच्या दातारें । नेलीं सुखी केलीं पोरें ॥३॥

पोट भरलं, मग सगळ्या सोबत्यांनी गलका केला (आनंदाने गोंगाट केला). ये रे ये रे नारायणा, आपण मुक्या खुणांनीच बोलूया. खांद्यावर ओझं असलं की खूप शीण होतो. तुकोबांच्या त्या उदार दातृत्व करणाऱ्या हरीने मुलांना घेऊन जाऊन त्यांना सुखी केलं.