गडी गेले रडी । कान्हो नेदीस तूं चढी ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ आह्मी न खेळों न खेळों । आला भाव तुझा कळों ॥ १ ॥ न साहावे भार । बहु लागतो उशीर ॥२॥ तुका आला रागें । येऊं नेदी मागे मार्गे ॥३॥ हाल-अभंग २.

सवंगडी रडत रडत निघून गेले, कान्हा तू कुणाला वरचढ होऊ देत नाहीस. आम्ही खेळणारच नाही, खेळणारच नाही, आता तुझा खरा भाव आम्हाला कळला. ओझं सहन होत नाही, आणि त्यात खूप उशीरही होतो. तुका (कृष्ण) रागावून आला, आणि मागच्या वाटेने परत येऊ देईना.