बळें डाई न पडे हरी । बुद्धि करी शहाणा तो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ मोकळें देवा खेळों द्यावें । सम भावें सांपडावया ॥ १ ॥ येतो जातो वेळोवेळां । न कळे कळा सांपडती ॥ २ ॥ तुका ह्मणे धरा ठायींच्या ठायीं । मिठी जीवीं पायीं घालुनियां॥३ ॥ ॥२॥ सुतुतू--अभंग १.

बळजबरीने हरी काही पकडला जात नाही, त्याला पकडायचं असेल तर बुद्धीने शहाणपणाने वागावं लागतं. देवाला मोकळेपणाने खेळू द्यावं, आणि समान मनोभावाने त्याला पकडायचा प्रयत्न करावा. तो वारंवार येतो-जातो, त्याला पकडायची युक्तीच कळत नाही. तुकोबा म्हणतात, तो जिथे आहे तिथेच त्याला धरा, आपल्या संपूर्ण जीवाने त्याच्या पायांना मिठी घाला.