एका जिवें आतां जिणे जाळें दोहीं । वेगळीक कांहीं नव्हे आतां ॥ १ ॥ नारायणा आह्मां नाहीं वेगळीक । पुरविली हे भाक सांभाळिली ॥ २ ॥ तुका ह्मणे जालें सायासाचें फळ । सरली ते वेळ काळ दोन्ही ॥ ३ ॥

आता एकाच जिवावर आम्ही दोघे मिळून एक आयुष्य जगतो - आता आमच्यात काहीच वेगळेपण उरलेलं नाही. हे नारायणा, आता तुझ्यात आणि आमच्यात काही अंतर उरलेलं नाही; तू दिलेलं वचन पूर्ण झालं, तू ते सांभाळलं. तुकाराम म्हणतात, आमच्या प्रयत्नांचं फळ मिळालं - ती वेळ आणि तो जुना काळ आता दोन्ही संपले.