जीवशिवाच्या मांडूनि हाला । अहं सोहं दोन्ही भिडती भला ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ घाली सुतुतू फिरोनि पाही आपुणासि । पाही बळिया तो मागिला तुटी पुढिलासि ॥ १ ॥ खेळिया तो हाल सांभाळी । धुम घाली तो पडे पाताळीं ॥२ ॥ बळिया गांढ्या तो चि खेळे । दम पुरे तो वेळोवेळां खेळे ॥३ ॥ हातीं पडे तो चि ढांग । दम पुरे तो खेळिया चांग ॥४ ॥ मागें पुढें पाहे तो जिके । हातीं पडे तो चि आधार फिके ॥५॥ आपल्या बळें खेळे रे भाई । गडियाची सांडोनि सोई ॥६ ॥ तुका ह्मणे मी खेळिया नव्हें । जिकडे पडें त्या चि सर्वे ॥७॥ ॥१॥

जीव आणि शिव यांचा खेळ मांडून, 'मी'पण आणि 'तेच मी आहे'पण हे दोन्ही एकमेकांना छान भिडतात. सुतुतूचा खेळ खेळताना वळून स्वतःकडे पाहावं, जो खरा बलवान असतो तो मागचं बंधन तोडून पुढे जातो. खरा खेळाडू खेळाची लय सांभाळतो, जो उतावळेपणाने घुसतो तो खाली आपटतो. खरा शूर तोच खेळतो जो दम धरून राहतो, दम असेल तर तो वारंवार खेळू शकतो. जो हातात सापडतो त्याचीच हार होते, दम पुरवणारा तोच खरा चांगला खेळाडू. जो मागेपुढे नीट बघून खेळतो तोच जिंकतो, जो सहज हाती लागतो त्याचा आधारच कमकुवत असतो. अरे बाळांनो, स्वतःच्या बळावर खेळा, पण सवंगड्यांची साथ सोडू नका. तुकोबा म्हणतात, मी स्वतः काही खेळाडू नाही, जिकडे पडेन तिकडे मी त्याच्याबरोबरच आहे (त्याच्यावरच माझा पूर्ण भरवसा आहे).