मेळउनि सकळ गोपाळा । कांहीं करिती विचार ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥चला जाऊं चोरूं लोणी । आजि घेऊं चंद्रधणी । वेळ लावियेला अझुणी । एकाकरितां गडे हो ॥ १ ॥ वाट काढिली गोविंदीं । मागें गोपाळांची मांदी ॥२॥ अवघा चि वावरे । कळों नेदी कोणा फिरे ॥३ ॥ घर पाहोनि एकांताचें । नवविधा नवनीताचें ॥४॥ रिघे आपण भीतरी । पुरवी माथुलियाच्या हरी ॥५ ॥ बोलों नेदी ह्मणे स्थीर । खुणा दावी खा रे क्षीर ॥६॥ जोगावल्यावरी । तुका करितो चाकरी ॥७॥

सगळ्या गोपाळांना एकत्र जमवून, कृष्ण त्यांच्याशी काहीतरी बेत आखतो. चला, आपण जाऊन लोणी चोरूया, आज एका घरचं सगळं लोणी घेऊया, मित्रांनो, हे एक काम करायला अजून खूप वेळ लावला आहे. गोविंदाने वाट काढली, त्याच्यामागे गोपाळांचा मोठा जमाव चालला. तो सगळीकडे स्वतः फिरतो, पण कुणाला कळू देत नाही की तो नक्की कुठे फिरतो आहे. एकांतातलं एक घर बघून, जिथे नवीन प्रकारचं लोणी होतं. तो स्वतः आत घुसतो, आणि मामाच्या घरातलं लोणी सगळ्यांना पुरवतो. कुणाला बोलू देत नाही, स्थिर राहा असं सांगतो, आणि खुणेनेच सांगतो - घ्या रे, हे दूध-लोणी खा. एकदा याची सवय लागली की, तुकोबा म्हणतात, मग मी त्याचीच चाकरी करतो.