कां रे गमाविल्या गाई । आली वळती तुझी जाई । मागें जालें काई । एका तें का नेणसी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥केलास फजित । मागें पुढें ही बहुत । लाज नाहीं नित्य । नित्य दंड पावतां ॥ १ ॥ वोला खोडा खिळ गाढी । ऐसा कोण तये काढी । धांवेल का पाडी । तुझी आधीं वोढाळा ॥ २ ॥ चाल धांवे । मी ही येतों तुजसवें । तुका ह्मणे जंव । तेथें नाहीं पावली ॥३॥

अरे, गाई का बरं हरवल्यास? बघ, तुझी वळलेली (परत फिरलेली) गाय इकडेच येते आहे. आधीही असं झालं होतं, तेव्हा एवढी एक गोष्ट तुला कळत का नाही? आधीही खूप वेळा तुझी फजिती झाली आहे, तरी तुला लाज वाटत नाही, रोज शिक्षा मिळूनही. हिच्या पायात इतकी घट्ट बेडी घाला की सुटताच येऊ नये, अशी कोण सोडवील तिला? तुझी गाय आधीच फार आडमुठी-भटकी आहे, ती धावेल का बरं परत? चल, धाव, मी पण तुझ्याबरोबर येतो. तुकोबा म्हणतात, तोपर्यंत ती तिथे पोहोचलेलीच नव्हती.