कवळाचिया सुखें । परब्रह्म जालें गोरखें । हात गोऊनि खाय मुखें । बोटासांदी लोणचें ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ कोण जाणे तेथें । कोण लाभ कां तें । ब्रह्मादिकां दुर्लभ ॥ १ ॥ घाली हमामा हुंवरी । पांवा वाजवी छंदें मोहरी । गोपाळांचे फेरी । हरि छंदें नाचतसे ॥२॥ काय नव्हतें त्या घरीं खावया । रिघे लोणी चोरावया । तुका ह्मणे सर्वे तया । आह्मी ही सोंकलों ॥३॥

एका घासाच्या साध्या सुखासाठी परब्रह्म साक्षात एक साधा गोरखा (गुराखी) बनला. हात एकत्र जुळवून तोंडाने खातो, बोटांच्या फटीत लोणचं धरलेलं आहे. तिथे नक्की कोणता लाभ आहे हे कुणाला कळत नाही, पण तो लाभ ब्रह्मादिक मोठ्या देवांनाही मिळणं दुर्लभ आहे. तो हमामा-हुंबरीचे खेळ खेळतो, तालासुरात बासरी वाजवतो, गोपाळांच्या फेरीत हरी लयीत नाचतो. त्या घरात खायला कमी होतं का, की हा लोणी चोरायला घुसतो? तुकोबा म्हणतात, त्याच्याचसोबत आम्हालाही याची सवय-चटक लागली आहे.