हासों रुसो आतां वाढवू आवडी । अंतरींची गोडी अवीट ते ॥ १ ॥ सेवासुखें करूं विनोदवचन । आह्मी नारायण एकाएकीं ॥ २ ॥ तुका ह्मणे आह्मी जालों उदासीन । आपुल्या आधीन केला पति ॥ ३ ॥

आता कधी हसू, कधी रुसू, पण आमचं प्रेम मात्र वाढतच जाईल - आतलं ते गोडपण कधीच कमी होणार नाही. सेवेच्या सुखात आम्ही त्याच्याशी लाडीक, खेळकर बोलू - आम्ही आणि नारायण एका क्षणात एकरूप होऊन जातो. तुकाराम म्हणतात, आम्ही आता जगाबद्दल पूर्णपणे निरपेक्ष झालो आहोत - आणि आमच्या प्रेमानं आम्ही आमच्या पतीलाच आमच्या इच्छेनुसार वागवायला लावलं आहे.