कान्होबा आतां तुह्मी आह्मी च गडे । कोणाकडे जाऊं नेदूं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ वाहीन तुझी भारशिदोरी । वळतीवरी येऊं नेदीं ॥ १ ॥ ढवळे गाईचे दूध काढूं । एकएकल्यां ठोंबें मारू ॥ २ ॥ तुका ह्मणे टोकूं त्यांला । जे तुझ्या बोला मानीतना ॥३॥

कान्होबा, आता तू आणि आम्हीच खरे सवंगडी आहोत, आम्ही तुला कुणाकडेही जाऊ देणार नाही. तुझं ओझं आणि शिदोरी मी वाहीन, जोपर्यंत गुरं परत फिरत नाहीत तोपर्यंत तुला परत जाऊ देणार नाही. पांढऱ्या गाईचं दूध काढूया, आणि एकमेकांना गमतीने धक्के मारूया. तुकोबा म्हणतात, जे तुझं ऐकत नाहीत त्यांना आम्ही चिथावूया, टोचून जागं करूया.