बहु काळीं बहु काळीं । आह्मी देवाचीं गोवळीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाहीं विटों देत भात । जेऊं बैसवी सांगातें ॥ १ ॥ बहु काळें बहु काळें । माझे पांघरे कांबळें ॥२॥ तुका ह्मणे नाहीं नाहीं । त्याचें आमुचें सें कांहीं ॥३॥

खूप जुन्या काळापासून, खूप जुन्या काळापासून, आम्ही देवाचेच गुराखी-सेवक आहोत. तो आम्हाला भाताचा कंटाळा येऊ देत नाही, तो स्वतः आमच्याबरोबर बसून जेवायला लावतो. खूप जुन्या काळापासून, तोच माझ्यावर कांबळं पांघरतो (माझी काळजी घेतो). तुकोबा म्हणतात, नाही नाही, त्याचं आणि आमचं असं वेगळेपण मुळी काहीच नाही (आम्ही एकरूपच आहोत).