ह्मणती धालों धणीवरी । आतां न लगे शिदोरी । नये क्षणभरी । आतां यासि विसंबों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ चाल चाल रे कान्होबा खेळ मांडूं रानीं । बैसवूं गोठणीं गाई जमा करूनि ॥ १ ॥ न लगे जावें घरा । चुकलिया येरझारा । सजन सोयरा । मायबाप तूं आह्यां ॥२॥ तुका ह्मणे धालें पोट । आतां कशाचा बोभाट । पाहाणें ते वाट । मागे पुढें राहिली ॥३॥

ते म्हणतात, आम्ही मनसोक्त तृप्त झालो, आता शिदोरीचीही गरज नाही, आता एक क्षणभरही याला विसरून चालणार नाही. चल चल रे कान्होबा, आपण रानात खेळ मांडूया, गाई एकत्र जमवून त्यांना गोठ्यात बसवूया. आता घरी जायची गरजच नाही, ये-जा करायचं काम चुकलं (संपलं). तूच आमचा खरा सज्जन सोयरा, तूच आमचा माय-बाप आहेस. तुकोबा म्हणतात, पोट भरलं आता, मग कशाला ओरडा-गोंधळ? वाट बघणं आता मागे पडलं, संपलं.