खेळ मांडियेला वाळवंटीं घांई । नाचती वैष्णव भाई रे । क्रोध अभिमान केला पावटणी । एक एका लागतील पायीं रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाचती आनंदकल्लोळीं । पवित्र गाणें नामावळी । कळिकाळावरि घातलीसें कास । एक एकाहुनी बळी रे ॥ १ ॥ गोपीचंदनउटी तुळसीच्या माळा । हार मिरवती गळां । टाळ मृदंग घाई पुष्पवरुषाव । अनुपम्य सुखसोंहळा रे ॥ २ ॥ लुब्धलीं नादीं लागली समाधी । मूढ जन नर नारी लोकां । पंडित ज्ञानी योगी महानुभाव । एकचि सिद्धसाधकां रे ॥ ३ ॥ वर्णाभिमान विसरली याति । एकएकां लोटांगणीं जाती । निर्मळ चित्ते जालीं नवनीतें । पाषाणा पाझर सुटती रे ॥ ४ ॥ होतो जयजयकार गर्जत अंबर । मातले हे वैष्णव वीर रे । तुका ह्मणे सोपी केली पायवाट । उतरावया भवसागर रे ॥५॥

वाळवंटावर मोठ्या उत्साहात खेळ (कीर्तनाचा फेर) मांडला आहे, वैष्णव बंधू नाचत आहेत. राग आणि अहंकार यांना पायाखाली तुडवलं आहे, आणि सगळे एकमेकांच्या पाया पडत आहेत. आनंदाच्या लाटांमध्ये ते नाचत आहेत, पवित्र नामावळीचं गाणं गात आहेत, काळावरही मात केली आहे, इथे प्रत्येकजण एकमेकांहून सरस आहे. गोपीचंदनाचा टिळा, तुळशीच्या माळा, गळ्यात हार मिरवत आहेत, टाळ-मृदुंगाचा गजर, फुलांचा वर्षाव, अशी ही अनुपम आनंद सोहळा आहे. सामान्य माणसं, स्त्री-पुरुष, तसंच पंडित, ज्ञानी, योगी, महानुभाव - सगळेच या नादात लुब्ध होऊन समाधी लागल्यासारखे झाले आहेत. जात-वर्णाचा अभिमान विसरून सगळे एकमेकांसमोर लोटांगण घालत आहेत, मनं इतकी निर्मळ झाली आहेत की दगडालाही पाझर फुटावा. आकाशात जयजयकाराचा गजर होतो आहे, हे वैष्णव वीर मस्तीत डोलत आहेत. तुकोबा म्हणतात, संसारसागर पार करण्यासाठी यांनी अगदी सोपी वाट करून ठेवली आहे.